شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٣٤

[ مى خوردن رستم با اسفنديار ]

ز باره بآغوش بردارمت * ز ميدان بنزديك زال آرمت

نشانمت بر نامور تخت عاج * نهم بر سرت بر دلافروز تاج

كجا يافتستم من از كىقباد * بمينو همى جان او باد شاد

گشايم در گنج و هر خواسته * نهم پيش تو يك سر آراسته

دهم بىنيازى سپاه ترا * بچرخ اندر آرم كلاه ترا

ازان پس بيايم بنزديك شاه * گرازان و خندان و خرّم به راه

به مردى ترا تاج بر سر نهم * سپاسى بگشتاسپ زين بر نهم

ازان پس ببندم كمر بر ميان * چنانچون ببستم بپيش كيان

همه روى پاليز بىخو كنم * ز شادى تن خويش را نو كنم

چو تو شاه باشى و من پهلوان * كسى را بتن در نباشد روان

چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه گفتار بيشى نيايد به كار

شكم گرسنه روز نيمى گذشت * ز گفتار پيكار بسيار گشت

بياريد چيزى كه داريد خوان * كسى را كه بسيار گويد مخوان

چو بنهاد رستم به خوردن گرفت * بماند اندران خوردن اندر شگفت

يل اسفنديار و گوان يك سره * ز هر سو نهادند پيشش بره

بفرمود مهتر كه جام آوريد * بجاى مى پخته خام آوريد

ببينيم تا رستم اكنون ز مى * چه گويد چه آرد ز كاوس كى

بياورد يك جام مى ميگسار * كه كشتى بكردى بر و بر گذار

به ياد شهنشاه رستم بخورد * بر آورد ازان چشمهء زرد گرد

همان جام را كودك ميگسار * بياورد پر بادهء شاهوار

چنين گفت پس با پشوتن براز * كه بر مى نيايد بآبت نياز

چرا آب بر جام مى بفگنى * كه تيزئ نبيد كهن بشكنى

پشوتن چنين گفت با ميگسار * كه بىآب جامى مى افگن بيار

مى آورد و رامشگران را بخواند * ز رستم همى در شگفتى بماند

چو هنگامهء رفتن آمد فراز * ز مى لعل شد رستم سرفراز

چنين گفت با او يل اسفنديار * كه شادان بدى تا بود روزگار

مى و هرچ خوردى ترا نوش باد * روان دلاور پر از توش باد

به دو گفت رستم كه اى نامدار * هميشه خرد بادت آموزگار

هران مى كه با تو خورم نوش گشت * روان خردمند را توش گشت

گر اين كينه از مغز بيرون كنى * بزرگى و دانش بر افزون كنى

ز دشت اندر آيى سوى خان من * بوى شاد يك چند مهمان من

سخن هرچ گفتم بجاى آورم * خرد پيش تو رهنماى آورم

بياساى چندى و با بد مكوش * سوى مردمى ياز و باز آر هوش

چنين گفت با او يل اسفنديار * كه تخمى كه هرگز نرويد مكار

تو فردا ببينى ز مردان هنر * چو من تاختن را ببندم كمر

تن خويش را نيز مستاى هيچ * بايوان شو و كار فردا بسيچ