شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٩

[ نكوهش كردن اسفنديار نژاد رستم ]

نگهدار ايران و توران منم * بهر جاى پشت دليران منم

ازين خواهش من مشو بد گمان * مدان خويشتن برتر از آسمان

من از بهر اين فرّ و اورند تو * بجويم همى راى و پيوند تو

نخواهم كه چون تو يكى شهريار * تبه دارد از چنگ من روزگار

كه من سام يل را بخوانم دلير * كزو بيشه بگذاشتى نرّه شير

بگيتى منم زو كنون يادگار * دگر شاهزاده يل اسفنديار

بسى پهلوان جهان بوده‌ام * سخنها ز هر گونه بشنوده‌ام

سپاسم ز يزدان كه بگذشت سال * بديدم يكى شاه فرّخ همال

كه كين خواهد از مرد ناپاك دين * جهانى بروبر كنند آفرين

توى نامور پر هنر شهريار * بجنگ اندرون افسر كارزار

بخنديد از رستم اسفنديار * به دو گفت كاى پور سام سوار

شدى تنگ دل چون نيامد خرام * نجستم همى زين سخن كام و نام

چنين گرم بد روز و راه دراز * نكردم ترا رنجه تندى مساز

همى گفتم از بامداد پگاه * بپوزش بسازم سوى داد راه

بديدار دستان شوم شادمان * به تو شاد دارم روان يك زمان

كنون تو بدين رنج برداشتى * بدشت آمدى خانه بگذاشتى

بآرام بنشين و بردار جام * ز تندى و تيزى مبر هيچ نام

بدست چپ خويش بر جاى كرد * ز رستم همى مجلس آراى كرد

جهان ديده گفت اين نه جاى منست * بجايى نشينم كه راى منست

ببهمن بفرمود كز دست راست * نشستى بياراى ازان كم سزاست

چنين گفت با شاهزاده بخشم * كه آيين من بين و بگشاى چشم

هنر بين و اين نامور گوهرم * كه از تخمهء سام كنداورم

هنر بايد از مرد و فرّ و نژاد * كفى راد دارد دلى پر ز داد

سزاوار من گر ترا نيست جاى * مرا هست پيروزى و هوش و راى

ازان پس بفرمود فرزند شاه * كه كرسىء زرّين نهد پيش گاه

بدان تا گو نامور پهلوان * نشيند بر شهريار جوان

بيامد بران كرسىء زر نشست * پر از خشم بويا ترنجى بدست

[ نكوهش كردن اسفنديار نژاد رستم ]

[ نكوهش كردن اسفنديار نژاد رستم ]

چنين گفت با رستم اسفنديار * كه اى نيك دل مهتر نامدار

من ايدون شنيدستم از بخردان * بزرگان و بيدار دل موبدان

ازان بر گذشته نياكان تو * سر افراز و دين دار و پاكان تو

كه دستان بد گوهر ديو زاد * بگيتى فزونى ندارد نژاد

فراوان ز سامش نهان داشتند * همى رستخيز جهان داشتند

تنش تيره بد موى و رويش سپيد * چو ديدش دل سام شد نااميد

بفرمود تا پيش دريا برند * مگر مرغ و ماهى ورا بشكرند

بيامد بگسترد سيمرغ پر * نديد اندرو هيچ آيين و فر

ببردش بجايى كه بودش كنام * ز دستان مر او را خورش بود كام