شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٨

[ پوزش كردن اسفنديار از ناخواندن رستم به مهمانى ]

بدين گيتى اندر نكوهش بود * همان پيش يزدان پژوهش بود

دو گيتى برستم نخواهم فروخت * كسى چشم دين را بسوزن ندوخت

به دو گفت هر چيز كامد ز پند * تن پاك و جان ترا سودمند

همه گفتم اكنون بهى برگزين * دل شهرياران نيازد بكين

سپهبد ز خواليگران خواست خوان * كسى را نفرمود كو را بخوان

چو نان خورده شد جام مى برگرفت * ز رويين دژ آنگه سخن در گرفت

ازان مردى خود همى ياد كرد * به ياد شهنشاه جامى بخورد

همى بود رستم بايوان خويش * ز خوردن نگه داشت پيمان خويش

چو چندى برآمد نيامد كسى * نگه كرد رستم بره بر بسى

چو هنگام نان خوردن اندر گذشت * ز مغز دلير آب برتر گذشت

بخنديد و گفت اى برادر تو خوان * بياراى و آزادگان را بخوان

گرينست آيين اسفنديار * تو آيين اين نامور ياد دار

بفرمود تا رخش را زين كنند * همان زين بآرايش چين كنند

شوم بازگويم باسفنديار * كجا كار ما را گرفتست خوار

[ پوزش كردن اسفنديار از ناخواندن رستم به مهمانى ]

[ پوزش كردن اسفنديار از ناخواندن رستم به مهمانى ]

نشست از بر رخش چون پيل مست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست

بيامد دمان تا بنزديك آب * سپه را بديدار او بد شتاب

هرانكس كه از لشكر او را بديد * دلش مهر و پيوند او برگزيد

همى گفت هر كس كه اين نامدار * نماند بكس جز بسام سوار

برين كوههء زين كه آهنست * همان رخش گويى كه آهرمنست

اگر هم نبردش بود ژنده پيل * بر افشاند از تارك پيل نيل

كسى مرد ازين سان بگيتى نديد * نه از نامداران پيشين شنيد

خرد نيست اندر سر شهريار * كه جويد ازين نامور كارزار

برين سان همى از پى تاج و گاه * بكشتن دهد نامدارى چو ماه

بپيرى سوى گنج يازان ترست * به مهر و بديهيم نازان ترست

همى آمد از دور رستم چو شير * به زير اندرون اژدهاى دلير

چو آمد بنزديك اسفنديار * هم انگه پذيره شدش نامدار

به دو گفت رستم كه اى پهلوان * نو آيين و نوساز و فرّخ جوان

خرامى نيرزيد مهمان تو * چنين بود تا بود پيمان تو

سخن هرچ گويم همه ياد گير * مشو تيز با پير برخيره خير

همى خويشتن را بزرگ آيدت * وزين نامداران سترگ آيدت

همانا به مردى سبك داريم * براى و بدانش تنك داريم

بگيتى چنان دان كه رستم منم * فروزندهء تخم نيرم منم

بخايد ز من چنگ ديو سپيد * بسى جاودان را كنم نااميد

بزرگان كه ديدند ببر مرا * همان رخش غرّان هژبر مرا

چو كاموس جنگى چو خاقان چين * سواران جنگى و مردان كين

كه از پشت زينشان بخم ّ كمند * ربودم سر و پاى كردم ببند