شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٧

[ نخواندن اسفنديار رستم را به مهمانى ]

دگر آنك گر با تو جنگ آورم * بپرخاش خوى پلنگ آورم

فرامش كنم مهر نان و نمك * به من بر دگر گونه گردد فلك

و گر سر بپيچم ز فرمان شاه * بدان گيتى آتش بود جايگاه

ترا آرزو گر چنين آمدست * يك امروز با مى بساييم دست

كه داند كه فردا چه شايد بدن * بدين داستانى نبايد زدن

به دو گفت رستم كه ايدون كنم * شوم جامهء راه بيرون كنم

بيك هفته نخچير كردم همى * بجاى بره گور خوردم همى

بهنگام خوردن مرا باز خوان * چو با دوده بنشينى از پيش خوان

ازان جايگه رخش را بر نشست * دل خسته را اندر انديشه بست

بيامد دمان تا بايوان رسيد * رخ زال سام نريمان بديد

به دو گفت كاى مهتر نامدار * رسيدم بنزديك اسفنديار

سواريش ديدم چو سرو سهى * خردمند و با زيب و با فرّهى

تو گفتى كه شاه فريدون گرد * بزرگى و دانايى او را سپرد

بديدن فزون آمد از آگهى * همى تافت زو فرّ شاهنشهى

[ نخواندن اسفنديار رستم را به مهمانى ]

[ نخواندن اسفنديار رستم را به مهمانى ]

چو رستم برفت از لب هيرمند * پر انديشه شد نامدار بلند

پشوتن كه بد شاه را رهنماى * بيامد هم انگه بپرده سراى

چنين گفت با او يل اسفنديار * كه كارى گرفتيم دشخوار خوار

بايوان رستم مرا كار نيست * ورا نزد من نيز ديدار نيست

همان گر نيايد نخوانمش نيز * گر از ما يكى را بر آيد قفيز

دل زنده از كشته بريان شود * سر از آشناييش گريان شود

پشوتن به دو گفت كاى نامدار * برادر كه يابد چو اسفنديار

بيزدان كه ديدم شما را نخست * كه يك نامور با دگر كين نجست

دلم گشت زان كار چون نوبهار * هم از رستم و هم ز اسفنديار

چو در كارتان باز كردم نگاه * ببندد همى بر خرد ديو راه

تو آگاهى از كار دين و خرد * روانت هميشه خرد پرورد

بپرهيز و با جان ستيزه مكن * نيوشنده باش از برادر سخن

شنيدم همه هرچ رستم بگفت * بزرگيش با مردمى بود جفت

نسايد دو پاى ورا بند تو * نيايد سبك سوى پيوند تو

سوار جهان پور دستان سام * ببازى سر اندر نيارد بدام

چنو پهلوانى ز گردنكشان * ندادست دانا بگيتى نشان

چگونه توان كرد پايش ببند * مگوى آنكه هرگز نيايد پسند

سخنهاى ناخوب و نادلپذير * سزد گر نگويد يل شيرگير

بترسم كه اين كار گردد دراز * بزشتى ميان دو گردن فراز

بزرگى و از شاه داناترى * به مردى و گردى تواناترى

يكى بزم جويد يكى رزم و كين * نگه كن كه تا كيست با آفرين

چنين داد پاسخ ورا نامدار * كه گر من بپيچم سر از شهريار