شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٦

[ رسيدن رستم و اسفنديار با يكديگر ]

به دو گفت رستم كه اى پهلوان * جهاندار و بيدار و روشن روان

يكى آرزو دارم از شهريار * كه باشم بران آرزو كامگار

خرامان بيايى سوى خان من * بديدار روشن كنى جان من

سزاى تو گر نيست چيزى كه هست * بكوشيم و با آن بساييم دست

چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه اى از يلان جهان يادگار

هرانكس كجا چون تو باشد بنام * همه شهر ايران به دو شادكام

نشايد گذر كردن از راى تو * گذشت از بر و بوم و ز جاى تو

و ليكن ز فرمان شاه جهان * نپيچم روان آشكار و نهان

بزابل نفرمود ما را درنگ * نه با نامداران اين بوم جنگ

تو آن كن كه بريابى از روزگار * بران رو كه فرمان دهد شهريار

تو خود بند بر پاى نه بىدرنگ * نباشد ز بند شهنشاه ننگ

ترا چون برم بسته نزديك شاه * سراسر به دو بازگردد گناه

وزين بستگى من جگر خسته‌ام * بپيش تو اندر كمر بسته‌ام

نمانم كه تا شب بمانى ببند * و گر بر تو آيد ز چيزى گزند

همه از من انگار اى پهلوان * بدى نايد از شاه روشن روان

ازان پس كه من تاج بر سر نهم * جهان را بدست تو اندر نهم

نه نزديك دادار باشد گناه * نه شرم آيدم نيز از روى شاه

چو تو بازگردى بزابلستان * بهنگام بشكوفهء گلستان

ز من نيز يا بى بسى خواسته * كه گردد بر و بومت آراسته

به دو گفت رستم كه اى نامدار * همى جستم از داور كردگار

كه خرّم كنم دل بديدار تو * كنون چون بديدم من آزار تو

دو گردن فرازيم پير و جوان * خردمند و بيدار دو پهلوان

بترسم كه چشم بد آيد همى * سر از خواب خوش بر گرايد همى

همى يابد اندر ميان ديو راه * دلت كژ كند از پى تاج و گاه

يكى ننگ باشد مرا زين سخن * كه تا جاودان آن نگردد كهن

كه چون تو سپهبد گزيده سرى * سرافراز شيرى و نام آورى

نيايى زمانى تو در خان من * نباشى بدين مرز و مهمان من

گر اين تيزى از مغز بيرون كنى * بكوشى و بر ديو افسون كنى

ز من هرچ خواهى تو فرمان كنم * بديدار تو رامش جان كنم

مگر بند كز بند عارى بود * شكستى بود زشت كارى بود

نبيند مرا زنده با بند كس * كه روشن روانم برينست و بس

ز تو پيش بودند كنداوران * نكردند پايم ببند گران

بپاسخ چنين گفتش اسفنديار * كه اى در جهان از گوان يادگار

همه راست گفتى نگفتى دروغ * بكژّى نگيرند مردان فروغ

و ليكن پشوتن شناسد كه شاه * چه فرمود تا من برفتم به راه

گر اكنون بيايم سوى خان تو * بوم شاد و پيروز مهمان تو

تو گردن بپيچى ز فرمان شاه * مرا تابش روز گردد سياه