شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٥

[ رسيدن رستم و اسفنديار با يكديگر ]

دل شير دارد تن ژنده پيل * نهنگان بر آرد ز درياى نيل

بيامد كنون تا لب هيرمند * ابى جوشن و خود و گرز و كمند

بديدار شاه آمدستش نياز * ندانم چه دارد همى با تو راز

ز بهمن بر آشفت اسفنديار * ورا بر سر انجمن كرد خوار

به دو گفت كز مردم سرفراز * نزيبد كه با زن نشيند براز

و گر كودكان را بكارى بزرگ * فرستى نباشد دلير و سترگ

تو گردنكشانرا كجا ديده‌اى * كه آواز روباه بشنيده‌اى

كه رستم همى پيل جنگى كنى * دل نامور انجمن بشكنى

چنين گفت پس با پشوتن براز * كه اين شير رزم آور جنگ ساز

جوانى همى سازد از خويشتن * ز سالش همانا نيامد شكن

بفرمود كاسپ سيه زين كنيد * به بالاى او زين زرّين كنيد

پس از لشكر نامور صد سوار * برفتند با فرّخ اسفنديار

بيامد دمان تا لب هيرمند * بفتراك بر گرد كرده كمند

ازين سو خروشى بر آورد رخش * و زان روى اسپ يل تاج بخش

چنين تا رسيدند نزديك آب * بديدار هر دو گرفته شتاب

تهمتن ز خشك اندر آمد برود * پياده شد و داد يل را درود

پس از آفرين گفت كز يك خداى * همى خواستم تا بود رهنماى

كه با نامداران بدين جايگاه * چنين تندرست آيد و با سپاه

نشينيم يك جاى و پاسخ دهيم * همى در سخن راى فرّخ نهيم

چنان دان كه يزدان گواى منست * خرد زين سخن رهنماى منست

كه من زين سخنها نجويم فروغ * نگردم بهر كار گرد دروغ

كه روى سياوش گر ديدمى * بدين تازه رويى نگرديد مى

نمانى همى جز سياوخش را * مران تاج دار جهان بخش را

خنك شاه كو چون تو دارد پسر * به بالا و فرّت بنازد پدر

خنك شهر ايران كه تخت ترا * پرستند بيدار بخت ترا

دژم گردد آن كس كه با تو نبرد * بجويد سرش اندر آيد بگرد

همه دشمنان از تو پر بيم باد * دل بد سگالان به دو نيم باد

همه ساله بخت تو پيروز باد * شبان سيه بر تو نوروز باد

چو بشنيد گفتارش اسفنديار * فرود آمد از بارهء نامدار

گو پيل تن را ببر در گرفت * چو خشنود شد آفرين بر گرفت

كه يزدان سپاس اى جهان پهلوان * كه ديدم ترا شاد و روشن روان

سزاوار باشد ستودن ترا * يلان جهان خاك بودن ترا

خنك آنك چون تو پسر باشدش * يكى شاخ بيند كه بر باشدش

خنك آنك او را بود چون تو پشت * بود ايمن از روزگار درشت

خنك زال كش بگذرد روزگار * بگيتى بماند ترا يادگار

بديدم ترا يادم آمد زرير * سپهدار اسپ افگن و نرّه شير