شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٤

[ بازگشتن بهمن ]

چو خواهى كه لشكر بايران برى * بنزديك شاه دليران برى

گشايم در گنجهاى كهن * كه ايدر فگندم بشمشير بن

به پيش تو آرم همه هرچ هست * كه من گرد كردم بنيروى دست

بخواه آنچ خواهى و ديگر ببخش * مكن بر دل ما چنين روز دخش

درم ده سپه را و تندى مكن * چو خوبى بيابى نژندى مكن

چو هنگام رفتن فراز آيدت * بديدار خسرو نياز آيدت

عنان با عنان تو بندم به راه * خرامان بيايم بنزديك شاه

بپوزش كنم نرم خشم ورا * ببوسم سر و پاى و چشم و را

بپرسم ز بيدار شاه بلند * كه پايم چرا كرد بايد ببند

همه هرچ گفتم ترا ياد دار * بگويش بپرمايه اسفنديار

[ بازگشتن بهمن ]

[ بازگشتن بهمن ]

ز رستم چو بشنيد بهمن سخن * روان گشت با موبد پاك تن

تهمتن زمانى بره در بماند * زواره فرامرز را پيش خواند

كز ايدر بنزديك دستان شويد * بنزد مه كابلستان شويد

بگوييد كاسفنديار آمدست * جهان را يكى خواستار آمدست

بايوانها تخت زرّين نهيد * برو جامهء خسرو آيين نهيد

چنان هم كه هنگام كاوس شاه * ازان نيز پر مايه‌تر پايگاه

بسازيد چيزى كه بايد خورش * خورشهاى خوب از پى پرورش

كه نزديك ما پور شاه آمدست * پر از كينه و رزمخواه آمدست

گوى نامدارست و شاهى دلير * نينديشد از جنگ يك دشت شير

شوم پيش او گر پذيرد نويد * بنيكى بود هر كسى را اميد

اگر نيكويى بينم اندر سرش * ز ياقوت و زر آورم افسرش

ندارم از و گنج و گوهر دريغ * نه برگستوان و نه گوپال و تيغ

و گر باز گردانم نااميد * نباشد مرا روز با او سپيد

تو دانى كه آن تاب داده كمند * سر ژنده پيل اندر آرد ببند

زواره به دو گفت منديش ازين * نجويد كسى رزم كش نيست كين

ندانم بگيتى چو اسفنديار * براى و به مردى يكى نامدار

نيايد ز مرد خرد كار بد * نديد او ز ما هيچ كردار بد

زواره بيامد بنزديك زال * و زان روى رستم بر افراخت يال

بيامد دمان تا لب هيرمند * سرش تيز گشته ز بيم گزند

عنان را گران كرد بر پيش رود * همى بود تا بهمن آرد درود

چو بهمن بيامد بپرده سراى * همى بود پيش پدر بر بپاى

بپرسيد از و فرّخ اسفنديار * كه پاسخ چه كرد آن يل نامدار

چو بشنيد بنشست پيش پدر * بگفت آنچ بشنيده بد در بدر

نخستين درودش ز رستم بداد * پس انگاه گفتار او كرد ياد

همه ديده پيش پدر باز گفت * همان نيز ناديده اندر نهفت

به دو گفت چون رستم پيل تن * نديده بود كس بهر انجمن