شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢٠

[ رسيدن بهمن به نزد زال ]

كه من زين پشيمان كنم شاه را * بر افروزم اين اختر و ماه را

كه من زين كه گفتم نجويم فروغ * نگردم بهر كار گرد دروغ

پشوتن برين بر گواى منست * روان و خرد رهنماى منست

همى جستم از تو من آرام شاه * و ليكن همى از تو ديدم گناه

پدر شهريارست و من كهترم * ز فرمان او يك زمان نگذرم

همه دوده اكنون ببايد نشست * زدن راى و سودن بدين كار دست

زواره فرامرز و دستان سام * جهان ديده رودابهء نيك نام

همه پند من يك بيك بشنويد * بدين خوب گفتار من بگرويد

نبايد كه اين خانه ويران شود * بكام دليران ايران شود

چو بسته ترا نزد شاه آورم * به دو بر فراوان گناه آورم

بباشيم پيشش به خواهش بپاى * ز خشم و ز كين آرمش باز جاى

نمانم كه بادى به تو بر وزد * بران سان كه از گوهر من سزد

سخنهاى آن نامور پيشگاه * چو بشنيد بهمن بيامد به راه

بپوشيد زربفت شاهنشهى * بسر بر نهاد آن كلاه مهى

خرامان بيامد ز پرده سراى * درفشى درفشان پس او بپاى

جهانجوى بگذشت بر هيرمند * جوانى سر افراز و اسپى بلند

هم اندر زمان ديده‌بانش بديد * سوى زاولستان فغان بر كشيد

كه آمد نبرده سوارى دلير * بهرّاى زرّين سياهى به زير

پس پشت او خوار مايه سوار * تن آسان گذشت از لب جويبار

هم اندر زمان زال زر بر نشست * كمندى بفتراك و گرزى بدست

بيامد ز ديده مر او را بديد * يكى باد سرد از جگر بركشيد

چنين گفت كين نامور پهلوست * سر افراز با جامهء خسروست

ز لهراسپ دارد همانا نژاد * پى او برين بوم فرخنده باد

ز ديده بيامد بدرگاه رفت * زمانى بانديشه بر زين بخفت

هم اندر زمان بهمن آمد پديد * ازو رايت خسروى گستريد

ندانست مرد جوان زال را * بيفراخت آن خسروى يال را

چو نزديكتر گشت آواز داد * به دو گفت كاى مرد دهقان نژاد

سر انجمن پور دستان كجاست * كه دارد زمانه به دو پشت راست

كه آمد بزاول گو اسفنديار * سرا پرده زد بر لب رودبار

به دو گفت زال اى پسر كام جوى * فرود آى و مى خواه و آرام جوى

كنون رستم آيد ز نخچيرگاه * زواره فرامرز و چندى سپاه

تو با اين سواران بباش ارجمند * بياراى دل را ببگماز چند

چنين داد پاسخ كه اسفنديار * نفرمودمان رامش و ميگسار

گزين كن يكى مرد جوينده راه * كه با من بيايد بنخچير گاه

به دو گفت دستان كه نام تو چيست * همى بگذرى تيز كام تو چيست

بر آنم كه تو خويش لهراسپى * گر از تخمهء شاه گشتاسپى