شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٢

[ راى زدن زال با موبدان در كار رودابه ]

[ جز از پهلوان جهان زال زر * كه با تخت و تاجست و با زيب و فر ]

همى مهرشان هر زمان بيش بود * خرد دور بود آرزو پيش بود

چنين تا سپيده بر آمد ز جاى * تبيره بر آمد ز پرده سراى

پس آن ماه را شيد پدرود كرد * بر خويش تار و برش پود كرد

ز بالا كمند اندر افگند زال * فرود آمد از كاخ فرخ همال

[ راى زدن زال با موبدان در كار رودابه ]

[ راى زدن زال با موبدان در كار رودابه ]

چو خورشيد تابان بر آمد ز كوه * برفتند گردان همه همگروه

بديدند مر پهلوان را پگاه * و زان جايگه بر گرفتند راه

سپهبد فرستاد خواننده را * كه خواند بزرگان داننده را

چو دستور فرزانه با موبدان * سر افراز گردان و فرخ ردان

بشادى بر پهلوان آمدند * خردمند و روشن روان آمدند

زبان تيز بگشاد دستان سام * لبى پر ز خنده دلى شادكام

نخست آفرين جهاندار كرد * دل موبد از خواب بيدار كرد

چنين گفت كز داور راد و پاك * دل ما پر امّيد و ترس است و باك

[ ببخشايش اميد و ترس از گناه * بفرمانها ژرف كردن نگاه ]

[ ستودن مر او را چنان چون توان * شب و روز بودن بپيشش نوان ]

خداوند گردنده خورشيد و ماه * روان را بنيكى نماينده راه

به دويست گيهان خرّم بپاى * همو داد و داور بهر دو سراى

بهار آرد و تير ماه و خزان * بر آرد پر از ميوه دار رزان

جوان داردش گاه با رنگ و بوى * گهش پير بينى دژم كرده روى

ز فرمان و رايش كسى نگذرد * پى مور بىاو زمين نسپرد

[ بدانگه كه لوح آفريد و قلم * بزد بر همه بودنيها رقم ]

جهان را فزايش ز جفت آفريد * كه از يك فزونى نيايد پديد

[ ز چرخ بلند اندر آمد سخن * سراسر همين است گيتى ز بن ]

[ زمانه بمردم شد آراسته * و زو ارج گيرد همى خواسته ]

اگر نيستى جفت اندر جهان * بماندى تواناى اندر نهان

[ و ديگر كه مايه ز دين خداى * نديدم كه ماندى جوان را بجاى ]

بويژه كه باشد ز تخم بزرگ * چو بىجفت باشد بماند سترگ

چه نيكوتر از پهلوان جوان * كه گردد به فرزند روشن روان

چو هنگام رفتن فراز آيدش * به فرزند نو روز باز آيدش

بگيتى بماند ز فرزند نام * كه اين پور زالست و آن پور سام

به دو گردد آراسته تاج و تخت * از ان رفته نام و بدين مانده بخت

كنون اين همه داستان منست * گل و نرگس بوستان منست

[ كه از من رميدست صبر و خرد * بگوييد كين را چه اندر خورد ]

[ نگفتم من اين تا نگشتم غمى * بمغز و خرد در نيامد كمى ]

[ همه كاخ مهراب مهر منست * زمينش چو گردان سپهر منست ]

دلم گشت با دخت سيندخت رام * چه گوينده باشد بدين رام سام