شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧١٩

[ فرستادن اسفنديار بهمن را به نزد رستم ]

كنون از تو اندازه گيريم راست * نبايد برين بر فزون و نه كاست

كه بگذاشتى ساليان بىشمار * بگيتى بديدى بسى شهريار

اگر باز جويى ز راه خرد * بدانى كه چونين نه اندر خورد

كه چندين بزرگى و گنج و سپاه * گرانمايه اسپان و تخت و كلاه

ز پيش نياكان ما يافتى * چو در بندگى تيز بشتافتى

چه مايه جهان داشت لهراسپ شاه * نكردى گذر سوى آن بارگاه

چو او شهر ايران بگشتاسپ داد * نيامد ترا هيچ زان تخت ياد

سوى او يكى نامه ننوشته‌اى * از آرايش بندگى گشته‌اى

نرفتى بدرگاه او بنده‌وار * نخواهى بگيتى كسى شهريار

ز هوشنگ و جم ّ و فريدون گرد * كه از تخم ضحّاك شاهى ببرد

همى رو چنين تا سر كىقباد * كه تاج فريدون بسر بر نهاد

چو گشتاسپ شه نيست يك نامدار * برزم و ببزم و براى و شكار

پذيرفت پاكيزه دين بهى * نهان گشت گمراهى و بىرهى

چو خورشيد شد راه گيهان خديو * نهان شد بدآموزى و راه ديو

ازان پس كه ارجاسپ آمد بجنگ * سپه چون پلنگان و مهتر نهنگ

ندانست كس لشكرش را شمار * پذيره شدش نامور شهريار

يكى گورستان كرد بر دشت كين * كه پيدا نبد پهن روى زمين

همانا كه تا رستخيز اين سخن * ميان بزرگان نگردد كهن

كنون خاور او راست تا باختر * همى بشكند پشت شيران نر

ز توران زمين تا در هند و روم * جهان شد مر او را چو يك مهره موم

ز دشت سواران نيزه‌گزار * بدرگاه اويند چندى سوار

فرستندش از مرزها باژ و ساو * كه با جنگ او نيستشان زور و تاو

ازان گفتم اين با تو اى پهلوان * كه او از تو آزرده دارد روان

نرفتى بدان نامور بارگاه * نكردى بدان نامداران نگاه

كرانى گرفتستى اندر جهان * كه دارى همى خويشتن را نهان

فرامش ترا مهتران چون كنند * مگر مغز و دل پاك بيرون كنند

هميشه همه نيكويى خواستى * بفرمان شاهان بياراستى

اگر بر شمارد كسى رنج تو * بگيتى فزون آيد از گنج تو

ز شاهان كسى بر چنين داستان * ز بنده نبودند همداستان

مرا گفت رستم ز بس خواسته * هم از كشور و گنج آراسته

بزاول نشستست و گشتست مست * نگيرد كس از مست چيزى بدست

بر آشفت يك روز و سوگند خورد * بروز سپيد و شب لاژورد

كه او را بجز بسته در بارگاه * نبيند ازين پس جهاندار شاه

كنون من ز ايران بدين آمدم * نبد شاه دستور تا دم زدم

بپرهيز و پيچان شو از خشم اوى * نديدى كه خشم آورد چشم اوى

چو اينجا بيايى و فرمان كنى * روان را بپوزش گروگان كنى

بخورشيد رخشان و جان زرير * بجان پدرم آن جهاندار شير