شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧١٧

[ سپاه آوردن اسفنديار به زابل ]

كه نفرين برين تخت و اين تاج باد * برين كشتن و شور و تاراج باد

مده از پى تاج سر را بباد * كه با تاج شاهى ز مادر نزاد

پدر پير سر گشت و برنا توى * به زور و به مردى توانا توى

سپه يك سره بر تو دارند چشم * ميفگن تن اندر بلايى بخشم

جز از سيستان در جهان جاى هست * دليرى مكن تيز منماى دست

مرا خاكسار دو گيتى مكن * ازين مهربان مام بشنو سخن

چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه اى مهربان اين سخن ياد دار

همانست رستم كه دانى همى * هنرهاش چون زند خوانى همى

نكوكارتر زو بايران كسى * نيابى و گر چند پويى بسى

چو او را ببستن نباشد روا * چنين بد نه خوب آيد از پادشا

و ليكن نبايد شكستن دلم * كه چون بشكنى دل ز جان بگسلم

چگونه كشم سر ز فرمان شاه * چگونه گذارم چنين دستگاه

مرا گر بزاول سر آيد زمان * بدان سو كشد اخترم بىگمان

چو رستم بيايد بفرمان من * ز من نشنود سرد هرگز سخن

بباريد خون از مژه مادرش * همه پاك بر كند موى از سرش

به دو گفت كاى ژنده پيل ژيان * همى خوار گيرى ز نيرو روان

نباشى بسنده تو با پيل تن * از ايدر مرو بىيكى انجمن

مبر پيش پيل ژيان هوش خويش * نهاده بدين گونه بر دوش خويش

اگر زين نشان راى تو رفتنست * همه كام بد گوهر آهرمنست

بدوزخ مبر كودكان را بپاى * كه دانا نخواند ترا پاك راى

بمادر چنين گفت پس جنگجوى * كه نابردن كودكان نيست روى

چو با زن پس پرده باشد جوان * بماند منش پست و تيره روان

بهر رزمگه بايد او را نگاه * گذارد بهر زخم گوپال شاه

مرا لشكرى خود نيايد به كار * جز از خويش و پيوند و چندى سوار

ز پيش پسر مادر مهربان * بيامد پر از درد و تيره روان

همه شب ز مهر پسر مادرش * ز ديده همى ريخت خون بر برش

[ سپاه آوردن اسفنديار به زابل ]

[ سپاه آوردن اسفنديار به زابل ]

بشبگير هنگام بانگ خروس * ز درگاه برخاست آواى كوس

چو پيلى باسپ اندر آورد پاى * بياورد چون باد لشكر ز جاى

همى رفت تا پيشش آمد دو راه * فرو ماند بر جاى پيل و سپاه

دژ گنبدان بود راهش يكى * دگر سوى زاول كشيد اندكى

شتر انك در پيش بودش بخفت * تو گفتى كه گشتست با خاك جفت

همى چوب زد بر سرش ساروان * ز رفتن بماند آن زمان كاروان

جهانجوى را آن بد آمد بفال * بفرمود كش سر ببرّند و يال

بدان تا به دو بازگردد بدى * نباشد بجز فرّه ايزدى

بريدند پرخاش جويان سرش * به دو بازگشت آن زمان اخترش

غمى گشت زان اشتر اسفنديار * گرفت آن زمان اختر شوم خوار