شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧١٦

[ پند دادن كتايون اسفنديار را ]

چنين داد پاسخ باسفنديار * كه اى شير دل پر هنر نامدار

هرانكس كه از راه يزدان بگشت * همان عهد او گشت چون باد دشت

همانا شنيدى كه كاوس شاه * بفرمان ابليس گم كرد راه

همى باسمان شد بپرّ عقاب * بزارى بسارى فتاد اندر آب

ز هاماوران ديو زادى ببرد * شبستان شاهى مر او را سپرد

سياوش بآزار او كشته شد * همه دوده زير و زبر گشته شد

كسى كو ز عهد جهاندار گشت * بگرد در او نشايد گذشت

اگر تخت خواهى ز من با كلاه * ره سيستان گير و بركش سپاه

چو آنجا رسى دست رستم ببند * بيارش ببازو فگنده كمند

زواره فرامرز و دستان سام * نبايد كه سازند پيش تو دام

پياده دوانش بدين بارگاه * بياور كشان تا ببيند سپاه

ازان پس نپيچد سر از ما كسى * اگر كام اگر گنج يابد بسى

سپهبد بروها پر از تاب كرد * بشاه جهان گفت زين بازگرد

ترا نيست دستان و رستم به كار * همى راه جويى باسفنديار

دريغ آيدت جاى شاهى همى * مرا از جهان دور خواهى همى

ترا باد اين تخت و تاج كيان * مرا گوشه‌يى بس بود زين جهان

و ليكن ترا من يكى بنده‌ام * بفرمان و رايت سر افگنده‌ام

به دو گفت گشتاسپ تندى مكن * بلندى بيابى نژندى مكن

ز لشكر گزين كن فراوان سوار * جهان ديدگان از در كارزار

سليح و سپاه و درم پيش تست * نژندى بجان بد انديش تست

چه بايد مرا بىتو گنج و سپاه * همان گنج و تخت و سپاه و كلاه

چنين داد پاسخ يل اسفنديار * كه لشكر نيايد مرا خود به كار

گر ايدونك آيد زمانم فراز * بلشكر ندارد جهاندار باز

ز پيش پدر بازگشت او بتاب * چه از پادشاهى چه از خشم باب

بايوان خويش اندر آمد دژم * لبى پر ز باد و دلى پر ز غم

كتايون چو بشنيد شد پر ز خشم * بپيش پسر شد پر از آب چشم

چنين گفت با فرّخ اسفنديار * كه اى از كيان جهان يادگار

ز بهمن شنيدم كه از گلستان * همى رفت خواهى بزابلستان

ببندى همى رستم زال را * خداوند شمشير و گوپال را

ز گيتى همى پند مادر نيوش * ببد تيز مشتاب و چندين مكوش

سوارى كه باشد بنيروى پيل * ز خون راند اندر زمين جوى نيل

بدرّد جگرگاه ديو سپيد * ز شمشير او گم كند راه شيد

همان ماه هاماوران را بكشت * نيارست گفتن كس او را درشت

همانا چو سهراب ديگر سوار * نبودست جنگى گه كارزار

بچنگ پدر در بهنگام جنگ * بآوردگه كشته شد بىدرنگ

بكين سياوش ز افراسياب * ز خون كرد گيتى چو درياى آب