شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧١٤

[ خواستن اسفنديار پادشاهى از پدر ]

چنين داد پاسخ ستاره شمر * كه بر چرخ گردان نيابد گذر

ازين بر شده تيز چنگ اژدها * به مردى و دانش كه آمد رها

بباشد همه بودنى بىگمان * نجستست ازو مرد دانا زمان

دل شاه زان در پر انديشه شد * سرش را غم و درد هم پيشه شد

بد انديشه و گردش روزگار * همى بر بدى بودش آموزگار

[ خواستن اسفنديار پادشاهى از پدر ]

[ خواستن اسفنديار پادشاهى از پدر ]

چو بگذشت شب گرد كرده عنان * بر آورد خورشيد رخشان سنان

نشست از بر تخت زر شهريار * بشد پيش او فرّخ اسفنديار

همى بود پيشش پرستار فش * پر انديشه و دست كرده بكش

چو در پيش او انجمن شد سپاه * ز نام آوران و ز گردان شاه

همه موبدان پيش او بر رده * ز اسپهبدان پيش او صف زده

پس اسفنديار آن يل پيل تن * بر آورد از درد آنگه سخن

به دو گفت شاها انوشه بدى * توى بر زمين فرّه ايزدى

سر داد و مهر از تو پيدا شدست * همان تاج و تخت از تو زيبا شدست

تو شاهى پدر من ترا بنده‌ام * هميشه به راى تو پوينده‌ام

تو دانى كه ارجاسپ از بهر دين * بيامد چنان با سواران چين

بخوردم من آن سخت سوگندها * بپذرفتم آن ايزدى پندها

كه هر كس كه آرد بدين در شكست * دلش تاب گيرد شود بت‌پرست

ميانش بخنجر كنم به دو نيم * نباشد مرا از كسى ترس و بيم

و زان پس كه ارجاسپ آمد بجنگ * نبرگشتم از جنگ دشتى پلنگ

مرا خوار كردى بگفت گرزم * كه جام خورش خواستى روز بزم

ببستى تن من ببند گران * ستونها و مسمار آهنگران

سوى گنبدان دژ فرستاديم * ز خوارى ببدكارگان داديم

بزاول شدى بلخ بگذاشتى * همه رزم را بزم پنداشتى

بديدى همى تيغ ارجاسپ را * فگندى به خون پير لهراسپ را

چو جاماسپ آمد مرا بسته ديد * و زان بستگيها تنم خسته ديد

مرا پادشاهى پذيرفت و تخت * بران نيز چندى بكوشيد سخت

به دو گفتم اين بندهاى گران * بزنجير و مسمار آهنگران

بمانم چنين هم بفرمان شاه * نخواهم سپاه و نخواهم كلاه

بيزدان نمايم بروز شمار * بنالم ز بدگوى با كردگار

مرا گفت گر پند من نشنوى * بسازى ابر تخت بر بدخوى

دگر گفت كز خون چندان سران * سر افراز با گرزهاى گران

بران رزمگه خسته تنها بتير * همان خواهرانت ببرده اسير

دگر گرد آزاده فرشيدورد * فگندست خسته بدشت نبرد

ز تركان گريزان شده شهريار * همى پيچد از بند اسفنديار

نسوزد دلت بر چنين كارها * بدين درد و تيمار و آزارها

سخنها جزين نيز بسيار گفت * كه گفتار با درد و غم بود جفت