شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧١٢

[ سخن اسفنديار با مادرش كتايون ]

كنون خورد بايد مى خوشگوار * كه مى بوى مشك آيد از جويبار

هوا پر خروش و زمين پر ز جوش * خنك آنك دل شاد دارد بنوش

درم دارد و نقل و جام نبيد * سر گوسفندى تواند بريد

مرا نيست فرّخ مر آن را كه هست * ببخشاى بر مردم تنگ دست

همه بوستان زير برگ گلست * همه كوه پر لاله و سنبلست

بپاليز بلبل بنالد همى * گل از نالهء او ببالد همى

چو از ابر بينم همى باد و نم * ندانم كه نرگس چرا شد دژم

شب تيره بلبل نخسپد همى * گل از باد و باران بجنبد همى

بخندد همى بلبل از هر دوان * چو بر گل نشيند گشايد زبان

ندانم كه عاشق گل آمد گر ابر * چو از ابر بينم خروش هژبر

بدرّد همى باد پيراهنش * درفشان شود آتش اندر تنش

بعشق هوا بر زمين شد گوا * بنزديك خورشيد فرمانروا

كه داند كه بلبل چه گويد همى * به زير گل اندر چه مويد همى

نگه كن سحرگاه تا بشنوى * ز بلبل سخن گفتن پهلوى

همى نالد از مرگ اسفنديار * ندارد بجز ناله زو يادگار

چو آواز رستم شب تيره ابر * بدرّد دل و گوش و غرّان هژبر

ز بلبل شنيدم يكى داستان * كه بر خواند از گفتهء باستان

كه چون مست باز آمد اسفنديار * دژم گشته از خانهء شهريار

كتايون قيصر كه بد مادرش * گرفته شب و روز اندر برش

چو از خواب بيدار شد تيره شب * يكى جام مى خواست و بگشاد لب

چنين گفت با مادر اسفنديار * كه با من همى بد كند شهريار

مرا گفت چون كين لهراسپ شاه * بخواهى به مردى ز ارجاسپ شاه

همان خواهران را به يارى ز بند * كنى نام ما را بگيتى بلند

جهان از بدان پاك بىخو كنى * بكوشى و آرايشى نو كنى

همه پادشاهى و لشكر تراست * همان گنج با تخت و افسر تراست

كنون چون بر آرد سپهر آفتاب * سر شاه بيدار گردد ز خواب

بگويم پدر را سخنها كه گفت * ندارد ز من راستيها نهفت

و گر هيچ تاب اندر آرد بچهر * بيزدان كه بر پاى دارد سپهر

كه بىكام او تاج بر سر نهم * همه كشور ايرانيان را دهم

ترا بانوى شهر ايران كنم * به زور و بدل جنگ شيران كنم

غمى شد ز گفتار او مادرش * همه پرنيان خار شد بر برش

بدانست كان تاج و تخت و كلاه * نبخشد ورا نامبردار شاه