شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧١١

[ بازگشتن اسفنديار نزد گشتاسپ ]

چو نزديك آن جاى سر ما رسيد * همه خواسته گرد بر جاى ديد

هوا خوش‌گوار و زمين پر نگار * تو گفتى به تير اندر آمد بهار

و زان جايگه خواسته بر گرفت * همى ماند از كار اختر شگفت

چو نزديكى شهر ايران رسيد * بجاى دليران و شيران رسيد

دو هفته همى بود با يوز و باز * غمى بود از رنج راه دراز

سه فرزند پر مايه را چشم داشت * ز دير آمدنشان بدل خشم داشت

بنزد پدر چون بيامد پسر * بخنديد با هر يكى تاجور

كه راهى درشت اين كه من كوفتم * ز دير آمدنتان بر آشوفتم

زمين بوسه دادند هر سه پسر * كه چون تو كه باشد بگيتى پدر

و زان جايگه سوى ايران كشيد * همه گنج سوى دليران كشيد

همه شهر ايران بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

ز ديوارها جامه آويختند * ز بر مشك و عنبر همى بيختند

هوا پر ز آواى رامشگران * زمين پر سواران نيزه وران

چو گشتاسپ بشنيد رامش گزيد * بآواز او جام مى در كشيد

ز لشكر بفرمود تا هرك بود * ز كشور كسى كو بزرگى نمود

همه با درفش و تبيره شدند * بزرگان لشكر پذيره شدند

پدر رفت با نامور بخردان * بزرگان فرزانه و موبدان

بيامد بپيش پسر تازه روى * همه شهر ايران پر از گفت و گوى

چو روى پدر ديد شاه جوان * دلش گشت شادان و روشن روان

برانگيخت از جاى شبرنگ را * فروزندهء آتش جنگ را

بيامد پدر را ببر در گرفت * پدر ماند از كار او در شگفت

بسى خواند بر فر او آفرين * كه بىتو مبادا زمان و زمين

و زان جا بايوان شاه آمدند * جهانى ورا نيكخواه آمدند

بياراست گشتاسپ ايوان و تخت * دلش گشت خرّم بدان نيك بخت

بايوانها در نهادند خوان * بسالار گفتا مهان را بخوان

بيامد ز هر گنبدى ميگسار * بنزديك آن نامور شهريار

مى خسروانى بجام بلور * گسارنده مى داد رخشان چو هور

همه چهرهء دوستان برفروخت * دل دشمنان را به آتش بسوخت

پسر خورد با شرم ياد پدر * پدر همچنان نيز ياد پسر

بپرسيد گشتاسپ از هفتخوان * پدر را پسر گفت نامه بخوان

سخنهاى ديرينه ياد آوريم * بگفتار لب را بداد آوريم

چو فردا بهشيارى آن بشنوى * بپيروزى دادگر بگروى

برفتند هر كس كه گشتند مست * يكى ماه رخ دست ايشان بدست

سر آمد كنون قصهء هفتخوان * بنام جهان داور اين را بخوان

كه او داد بر نيك و بد دستگاه * خداوند خورشيد و تابنده ماه

اگر شاه پيروز بپسندد اين * نهاديم بر چرخ گردنده زين