شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٩

[ نامه نوشتن اسفنديار به گشتاسپ و پاسخ او ]

بران روى دژ بر ستاره بزد * چو پيدا شد از هر درى نيك و بد

بزد بر در دژ دو دار بلند * فرو هشت از دار پيچان كمند

سر اندر يمان نگونسار كرد * برادرش را نيز بر دار كرد

سپاهى برون كرد بر هر سوى * بجايى كه آمد نشان گوى

بفرمود تا آتش اندر زدند * همه شهر توران بهم بر زدند

بجايى دگر نامدارى نماند * بچين و بتوران سوارى نماند

تو گفتى كه ابرى بر آمد سياه * بباريد آتش بران رزمگاه

جهانجوى چون كار زان گونه ديد * سران را بياورد و مى در كشيد

[ نامه نوشتن اسفنديار به گشتاسپ و پاسخ او ]

[ نامه نوشتن اسفنديار به گشتاسپ و پاسخ او ]

دبير جهان ديده را پيش خواند * ازان چاره و جنگ چندى براند

بر تخت بنشست فرّخ دبير * قلم خواست و قرطاس و مشك و عبير

نخستين كه نوك قلم شد سياه * گرفت آفرين بر خداوند ماه

خداوند كيوان و ناهيد و هور * خداوند پيل و خداوند مور

خداوند پيروزى و فرّهى * خداوند ديهيم و شاهنشهى

خداوند جان و خداوند راى * خداوند نيكى ده و رهنماى

ازو جاودان كام گشتاسپ شاد * بمينو همه ياد لهراسپ باد

رسيدم براهى بتوران زمين * كه هرگز نخوانم برو آفرين

اگر بر گشايم سراسر سخن * سر مرد نو گردد از غم كهن

چو دستور باشد مرا شهريار * بخوانم برو نامهء كارزار

بديدار او شاد و خرّم شوم * ازين رنج ديرينه بىغم شوم

و زان چاره‌هايى كه من ساختم * كه تا دل ز كينه بپرداختم

برويين دژ ارجاسپ و كهرم نماند * جز از مويه و درد و ماتم نماند

كسى را ندادم بجان زينهار * گيا در بيابان سر آورد بار

همى مغز مردم خورد شير و گرگ * جز از دل نجويد پلنگ سترگ

فلك روشن از تاج گشتاسپ باد * زمين گلشن شاه لهراسپ باد

چو برنامه بر مهر اسفنديار * نهادند و جستند چندى سوار

هيونان كفك افگن و تيز رو * بايران فرستاد سالار نو

بماند از پى پاسخ نامه را * بكشت آتش مرد بد كامه را

بسى بر نيامد كه پاسخ رسيد * يكى نامه بُد بند بَد را كليد

سر پاسخ نامه بود از نخست * كه پاينده باد آنك نيكى بجست

خرد يافته مرد يزدان شناس * بنيكى ز يزدان شناسد سپاس

دگر گفت كز دادگر يك خداى * بخواهيم كو باشدت رهنماى

درختى بكشتم بباغ بهشت * كزان بارورتر فريدون نكشت

برش سرخ ياقوت و زر آمدست * همه برگ او زيب و فر آمدست

بماناد تا جاودان اين درخت * ترا باد شادان دل و نيك بخت

يكى آنك گفتى كه كين نيا * بجستم پر از چاره و كيميا

دگر آنك گفتى ز خون ريختن * بتنها برزم اندر آويختن