شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٨

[ كشتن اسفنديار كهرم را ]

بچهره چو تاب اندر آورد بخت * بران نامداران ببد كار سخت

دو لشكر بران سان بر آشوفتند * همى بر سر يكدگر كوفتند

چنين تا بر آمد سپيده دمان * بزرگان چين را سر آمد زمان

برفتند مردان اسفنديار * بران نامور بارهء شهريار

بريده سر شاه ارجاسپ را * جهاندار و خونريز لهراسپ را

بپيش سپاه اندر انداختند * ز پيكار تركان بپرداختند

خروشى بر آمد ز توران سپاه * ز سر بر گرفتند گردان كلاه

دو فرزند ارجاسپ گريان شدند * چو بر آتش تيز بريان شدند

بدانست لشكر كه آن جنگ چيست * و زان رزم بد بر كه بايد گريست

بگفتند رادا دليرا سرا * سپهدار شيراوژنا مهترا

كه كشتت كه بر دشت كين كشته باد * برو جاودان روز برگشته باد

سپردن كرا بايد اكنون بنه * درفش كه داريم بر ميمنه

چو ارجاسپ پردخته شد قلبگاه * مبادا كلاه و مبادا سپاه

سپه را بمرگ آمد اكنون نياز * ز خلّخ پر از درد شد تا طراز

ازان پس همه پيش مرگ آمدند * زره دار با گرز و ترگ آمدند

ده و دار بر خاست از رزمگاه * هوا شد بكردار ابر سياه

بهر جاى بر تودهء كشته بود * كسى را كجا روز برگشته بود

همه دشت بىتن سر و يال بود * بجاى دگر گرز و گوپال بود

ز خون بر در دژ همى موج خاست * كه دانست دست چپ از دست راست

چو اسفنديار اندر آمد ز جاى * سپهدار كهرم بيفشارد پاى

دو جنگى بران سان بر آويختند * كه گفتى بهمشان بر آميختند

تهمتن كمربند كهرم گرفت * مر او را ازان پشت زين بر گرفت

بر آوردش از جاى و زد بر زمين * همه لشكرش خواندند آفرين

دو دستش ببستند و بردند خوار * پراگنده شد لشكر نامدار

همى گرز باريد همچون تگرگ * زمين پر ز ترگ و هوا پر ز مرگ

سر از تيغ پرّان چو برگ از درخت * يكى ريخت خون و يكى يافت تخت

همى موج زد خون بران رزمگاه * سرى زير نعل و سرى با كلاه

نداند كسى آرزوى جهان * نخواهد گشادن بما بر نهان

كسى كش سزاوار بد بارگى * گريزان همى راند يكبارگى

هرانكس كه شد در دم اژدها * بكوشيد و هم زو نيامد رها

ز تركان چينى فراوان نماند * و گر ماند كس نام ايشان نخواند

همه ترگ و جوشن فرو ريختند * هم از ديده‌ها خون بر آميختند

دوان پيش اسفنديار آمدند * همه ديده چون جويبار آمدند

سپهدار خونريز و بيداد بود * سپاهش به بيدادگر شاد بود

كسى را نداد از يلان زينهار * بكشتند زان خستگان بىشمار

بتوران زمين شهريارى نماند * ز تركان چين نامدارى نماند

سرا پرده و خيمه بر داشتند * بدان خستگان جاى بگذاشتند