شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٦

[ كشتن اسفنديار ارجاسپ را ]

چنين گفت كامشب شبى پر بلاست * اگر نام گيريم ز ايدر سزاست

بكوشيد و پيكار مردان كنيد * پناه از بلاها بيزدان كنيد

ازان پس يلان را بسه بهر كرد * هرانكس كه جستند ننگ و نبرد

يكى بهره زيشان ميان حصار * كه سازند با هر كسى كارزار

دگر بهره تا بر در دژ شوند * ز پيكار و خون ريختن نغنوند

سيم بهره را گفت از سركشان * كه بايد كه يابيد زيشان نشان

كه بودند با ما ز مى دوش مست * سرانشان بخنجر ببرّيد پست

خود و بيست مرد از دليران گرد * بشد تيز و ديگر بديشان سپرد

بدرگاه ارجاسپ آمد دلير * زره دار و غرّان بكردار شير

چو زخم خروش آمد از در سراى * دوان پيش آزادگان شد هماى

ابا خواهر خويش به آفريد * به خون مژه كرده رخ ناپديد

چو آمد بتنگ اندر اسفنديار * دو پوشيده را ديد چون نو بهار

چنين گفت با خواهران شير مرد * كز ايدر بپوييد بر سان گرد

بدانجا كه بازارگاه منست * بسى زرّ و سيم است و گاه منست

مباشيد با من بدين رزمگاه * اگر سر دهم گر ستانم كلاه

بيامد يكى تيغ هندى بمشت * كسى را كه ديد از دليران بكشت

همه بارگاهش چنان شد كه راه * نبود اندران نامور بارگاه

ز بس خسته و كشته و كوفته * زمين همچو درياى آشوفته

چو ارجاسپ از خواب بيدار شد * ز غلغل دلش پر ز تيمار شد

بجوشيد ارجاسپ از جايگاه * بپوشيد خفتان و رومى كلاه

بدست اندرش خنجر آبگون * دهن پر ز آواز و دل پر ز خون

بجست از در كاخش اسفنديار * بدست اندرش تيغ زهر آبدار

به دو گفت كز مرد بازارگان * بيابى كنون تيغ و دينارگان

يكى هديه آرمت لهراسپى * نهاده بر و مهر گشتاسپى

بر آويخت ارجاسپ و اسفنديار * از اندازه بگذشتشان كارزار

پياپى بسى تيغ و خنجر زدند * گهى بر ميان گاه بر سر زدند

به زخم اندر ارجاسپ را كرد سست * نديدند بر تنش جايى درست

ز پاى اندر آمد تن پيلوار * جدا كردش از تن سر اسفنديار

چو شد كشته ارجاسپ آزرده جان * خروشى بر آمد ز كاخ زنان

چنين است كردار گردنده دهر * گهى نوش يابيم ازو گاه زهر

چه بندى دل اندر سراى سپنج * چو دانى كه ايدر نمانى مرنج

بپردخت ز ارجاسپ اسفنديار * بكيوان بر آورد ز ايوان دمار

بفرمود تا شمع بفروختند * بهر سوى ايوان همى سوختند

شبستان او را بخادم سپرد * ازان جايگه رشته‌تايى نبرد

در گنج دينار او مهر كرد * بايوان نبودش كسى هم نبرد

بيامد سوى آخُر و بر نشست * يكى تيغ هندى گرفته بدست

ازان تازى اسپان كش آمد گزين * بفرمود تا بر نهادند زين