شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٥

[ كشتن اسفنديار ارجاسپ را ]

همه زير خفتان و خود اندرون * همى از جگرشان بجوشيد خون

بدژ چون خبر شد كه آمد سپاه * جهان نيست پيدا ز گرد سياه

همه دژ پر از نام اسفنديار * درخت بلا حنظل آورد بار

بپوشيد ارجاسپ خفتان جنگ * بماليد بر چنگ بسيار چنگ

بفرمود تا كهرم شيرگير * برد لشكر و كوس و شمشير و تير

بطرخان چنين گفت كاى سرفراز * برو تيز با لشكرى رزمساز

ببر نامداران دژ ده هزار * همه رزم جويان خنجرگزار

نگه كن كه اين جنگ جويان كنيد * وزين تاختن ساختن بر چيند

سر افراز طرخان بيامد دوان * بدين روى دژ با يكى ترجمان

سپه ديد با جوشن و ساز جنگ * درفشى سيه پيكر او پلنگ

سپه كش پشوتن بقلب اندرون * سپاهى همه دست شسته به خون

بچنگ اندرون گرز اسفنديار * به زير اندرون بارهء نامدار

جز اسفنديار تهم را نماند * كس او را بجز شاه ايران نخواند

سپه ميسره ميمنه بر كشيد * چنان شد كه كس روز روشن نديد

ز زخم سنانهاى الماس‌گون * تو گفتى همى بارد از ابر خون

بجنگ اندر آمد سپاه از دو روى * هرانكس كه بد گرد و پرخاش جوى

بشد پيش نوش آذر تيغ زن * همى جست پرخاش زان انجمن

بيامد سر افراز طرخان برش * كه از تن به خاك اندر آرد سرش

چو نوش آذر او را بهامون بديد * بزد دست و تيغ از ميان بر كشيد

كمرگاه طرخان به دو نيم كرد * دل كهرم از درد پر بيم كرد

چنان هم بقلب سپه حمله برد * بزرگش يكى بود با مرد خرد

بران سان دو لشكر بهم بر شكست * كه از تير بر سر كشان ابر بست

سر افراز كهرم سوى دژ برفت * گريزان و لشكر همى راند تفت

چنين گفت كهرم بپيش پدر * كه اى نامور شاه خورشيد فر

از ايران سپاهى بيامد بزرگ * بپيش اندرون نامدارى سترگ

سر افراز اسفنديارست و بس * بدين دژ نيايد جزو هيچ كس

همان نيزهء جنگ دارد بچنگ * كه در گنبدان دژ تو ديدى بجنگ

غمى شد دل ارجاسپ را زان سخن * كه نو شد دگر باره كين كهن

بتركان همه گفت بيرون شويد * ز دژ يك سره سوى هامون شويد

همه لشكر اندر ميان آوريد * خروش هژبر ژيان آوريد

يكى زنده زيشان ممانيد نيز * كسى نام ايشان مخوانيد نيز

همه لشكر از دژ به راه آمدند * جگر خسته و كينه خواه آمدند

[ كشتن اسفنديار ارجاسپ را ]

[ كشتن اسفنديار ارجاسپ را ]

چو تاريك تر شد شب اسفنديار * بپوشيد نو جامهء كارزار

سر بند صندوقها برگشاد * يكى تا بدان بستگان جست باد

كباب و مى آورد و نوشيدنى * همان جامهء رزم و پوشيدنى

چو نان خورده شد هر يكى را سه جام * بدادند و گشتند زان شادكام