شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٤

[ تاختن پشوتن به رويين دژ ]

ز كار جهان ماند اندر شگفت * دژم گشت و لب را بدندان گرفت

بديشان چنين گفت كاين روز چند * بداريد هر دو لبان را ببند

من ايدر نه از بهر جنگ آمدم * برنج از پى نام و ننگ آمدم

كسى را كه دختر بود آبكش * پسر در غم و باب در خواب خوش

پدر آسمان باد و مادر زمين * نخوانم برين روزگار آفرين

پس از كلبه برخاست مرد جوان * بنزديك ارجاسپ آمد دوان

به دو گفت كاى شاه فرخنده باش * جهاندار تا جاودان زنده باش

يكى ژرف دريا درين راه بود * كه بازارگان زان نه آگاه بود

ز دريا برآمد يكى كژّ باد * كه ملاح گفت آن ندارم به ياد

بكشتى همه زار و گريان شديم * ز جان و تن خويش بريان شديم

پذيرفتم از دادگر يك خداى * كه گر يابم از بيم دريا رهاى

يكى بزم سازم بهر كشورى * كه باشد بران كشور اندر سرى

بخواهنده بخشم كم و بيش را * گرامى كنم مرد درويش را

كنون شاه ما را گرامى كند * بدين خواهش امروز نامى كند

ز لشكر سرافراز گردان كه‌اند * بنزديك شاه جهان ارجمند

چنين ساختستم كه مهمان كنم * وزين خواهش آرايش جان كنم

چو ارجاسپ بشنيد زان شاد شد * سر مرد نادان پر از باد شد

بفرمود كان كو گرامىترست * وزين لشكر امروز نامىترست

بايوان خرّاد مهمان شوند * و گرمى بود پاك مستان شوند

به دو گفت شاها ردا بخردا * جهاندار و بر موبدان موبدا

مرا خانه تنگست و كاخ بلند * برين بارهء دژ شويم ارجمند

در مهر ماه آمد آتش كنم * دل نامداران بمى خوش كنم

به دو گفت زان راه رو كت هواست * بكاخ اندرون ميزبان پادشاست

بيامد دمان پهلوان شادكام * فراوان بر آورد هيزم به بام

بكشتند اسپان و چندى بره * كشيدند بر بام دژ يك سره

ز هيزم كه بر بارهء دژ كشيد * شد از دود روى هوا ناپديد

مى آورد چون هرچ بد خورده شد * گسارندهء مى ورا برده شد

همه نامداران برفتند مست * ز مستى يكى شاخ نرگس بدست

[ تاختن پشوتن به رويين دژ ]

[ تاختن پشوتن به رويين دژ ]

شب آمد يكى آتشى برفروخت * كه تفّش همى آسمان را بسوخت

چو از ديده گه ديده‌بان بنگريد * بشب آتش و روز پر دود ديد

ز جايى كه بد شادمان باز گشت * تو گفتى كه با باد همباز گشت

چو از راه نزد پشوتن رسيد * بگفت آنچ از آتش و دود ديد

پشوتن چنين گفت كز پيل و شير * بتنبل فزونست مرد دلير

كه چشم بدان از تنش دور باد * همه روزگاران او سور باد

بزد ناى رويين و رويينه خم * بر آمد ز در نالهء گاو دم

ز هامون سوى دژ بيامد سپاه * شد از گرد خورشيد تابان سياه