شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٣

[ شناختن خواهران اسفنديار را ]

به دو گفت از كار اسفنديار * بايران خبر بود و ز گرگسار

چنين داد پاسخ كه اى نيك خوى * سخن راند زين هر كسى بارزوى

يكى گفت كاسفنديار از پدر * پر آواز گشت و بپيچيد سر

دگر گفت كو از دژ گنبدان * سپه برد و شد بر ره هفتخوان

كه رزم آزمايد بتوران زمين * بخواهد به مردى ز ارجاسپ كين

بخنديد ارجاسپ گفت اين سخن * نگويد جهان ديده مرد كهن

اگر كرگس آيد سوى هفتخوان * مرا اهرمن خوان و مردم مخوان

چو بشنيد جنگى زمين بوسه داد * بيامد ز ايوان ارجاسپ شاد

در كلبه را نامور باز كرد * ز بازارگان دژ پر آواز كرد

همى بود چندى خريد و فروخت * همى هر كسى چشم خود را بدوخت

ز دينارگان يك درم بستدى * همى اين بران آن برين برزدى

[ شناختن خواهران اسفنديار را ]

[ شناختن خواهران اسفنديار را ]

چو خورشيد تابان ز گنبد بگشت * خريدار بازار او درگذشت

دو خواهرش رفتند ز ايوان بكوى * غريوان و بر كفتها بر سبوى

بنزديك اسفنديار آمدند * دو ديده تر و خاكسار آمدند

چو اسفنديار آن شگفتى بديد * دو رخ كرد از خواهران ناپديد

شد از كار ايشان دلش پر ز بيم * بپوشيد رخ را به زير گليم

برفتند هر دو بنزديك اوى * ز خون بر نهاده برخ بر دو جوى

به خواهش گرفتند بيچارگان * بران نامور مرد بازارگان

به دو گفت خواهر كه اى ساروان * نخست از كجا راندى كاروان

كه روز و شبان بر تو فرخنده باد * همه مهتران پيش تو بنده باد

ز ايران و گشتاسپ و اسفنديار * چه آگاهى است اى گو نامدار

بدين سان دو دخت يكى پادشا * اسيريم در دست ناپارسا

برهنه سر و پاى و دوش آبكش * پدر شادمان روز و شب خفته خوش

برهنه دوان بر سر انجمن * خنك آنك پوشد تنش را كفن

بگرييم چندى بخونين سرشك * تو باشى بدين درد ما را پزشك

گر آگاهيت هست از شهر ما * برين بوم و ترياك شد زهر ما

يكى بانگ برزد به زير گليم * كه لرزان شدند آن دو دختر ز بيم

كه اسفنديار از بنه بر مباد * نه آن كس بگيتى كزو كرد ياد

ز گشتاسپ آن مرد بيدادگر * مبيناد چون او كلاه و كمر

نبينيد كايدر فروشنده‌ام * ز بهر خور خويش كوشنده‌ام

چو آواز بشنيد فرّخ هماى * بدانست و آمد دلش باز جاى

چو خواهر بدانست آواز اوى * بپوشيد بر خويشتن راز اوى

چنان داغ دل پيش او در بماند * سرشك از دو ديده برخ برفشاند

همه جامه چاك و دو پايش به خاك * از ارجاسپ جانش پر از بيم و باك

بدانست جنگاور پاك راى * كه او را همى باز داند هماى

سبك روى بگشاد و ديده پر آب * پر از خون دل و چهره چون آفتاب