شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠٠

[ خوان هفتم گذشتن اسفنديار از رود و كشتن گرگسار را ]

سر جنگ جويان به خوردن نشست * پرستنده شد جام باده بدست

بفرمود تا جوشن و خود و گبر * ببردند با تيغ پيش هژبر

گشاده بفرمود تا گرگسار * بيامد بپيش يل اسفنديار

به دو گفت كاكنون گذشتى ز بد * ز تو خوبى و راست گفتن سزد

چو از تن ببرّم سر ارجاسپ را * درخشان كنم جان لهراسپ را

چو كهرم كه از خون فرشيدورد * دل لشكرى كرد پر خون و درد

دگر اندريمان كه پيروز گشت * بكشت از دليران ما سى و هشت

سرانشان ببرّم بكين نيا * پديد آرم از هر درى كيميا

همه گورشان كام شيران كنم * بكام دليران ايران كنم

سراسر بدوزم جگرشان بتير * بيارم زن و كودكانشان اسير

ترا شاد خوانيم ازين گر دژم * بگوى آنچ دارى بدل بيش و كم

دل گرگسار اندران تنگ شد * روان و زبانش پر آژنگ شد

به دو گفت تا چند گويى چنين * كه بر تو مبادا بداد آفرين

همه اختر بد بجان تو باد * بريده بخنجر ميان تو باد

به خاك اندر افگنده پر خون تنت * زمين بستر و گرد گرد پيراهنت

ز گفتار او تيز شد نامدار * بر آشفت با تنگ دل گرگسار

يكى تيغ هندى بزد بر سرش * ز تارك به دو نيم شد تا برش

به دريا فگندش هم اندر زمان * خور ماهيان شد تن بد گمان

و ز ان جايگه باره را بر نشست * بتندى ميان يلى را ببست

به بالا بر آمد بدژ بنگريد * يكى ساده دژ آهنين باره ديد

سه فرسنگ بالا و پهنا چهل * بجايى نديد اندر او آب و گل

بپهناى ديوار او بر سوار * برفتى برابر بروبر چهار

چو اسفنديار آن شگفتى بديد * يكى باد سرد از جگر بركشيد

چنين گفت كاين را نشايد ستد * بد آمد به روى من از راه بد

دريغ اين همه رنج و پيكار ما * پشيمانى آمد همه كار ما

بگرد بيابان همه بنگريد * دو ترك اندران دشت پوينده ديد

همى رفت پيش اندرون چار سگ * سگانى كه گيرند آهو بتگ

ز بالا فرود آمد اسفنديار * بچنگ اندرون نيزهء كارزار

بپرسيد و گفت اين دژ نامدار * چه جايست و چندست بر وى سوار

ز ارجاسپ چندى سخن راندند * همه دفتر دژ برو خواندند

كه بالا و پهناى دژ را ببين * درى سوى ايران دگر سوى چين

به دو اندرون تيغ زن سى هزار * سواران گردنكش و نامدار

همه پيش ارجاسپ چون بنده‌اند * بفرمان ورايش سرافگنده‌اند

خورش هست چندانك اندازه نيست * بخوشه درون بار اگر تازه نيست

اگر در ببندد بده سال شاه * خورش هست چندانك بايد سپاه

و گر خواهد از چين و ما چين سوار * بيايد برش نامور صد هزار

نيازش نيايد به چيزى بكس * خورش هست و مردان فريادرس