شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٠

[ رفتن زال به نزد رودابه ]

اگرتان ببيند چنين گل بدست * كند بر زمين تان هم آنگاه پست

شدند اندر ايوان بتان طراز * نشستند و با ماه گفتند راز

نهادند دينار و گوهر بپيش * بپرسيد رودابه از كم و بيش

كه چون بودتان كار با پور سام * بديدن بهست ار بآواز و نام

پرى چهره هر پنج بشتافتند * چو با ماه جاى سخن يافتند

كه مرديست برسان سرو سهى * همش زيب و هم فرّ شاهنشهى

[ همش رنگ و بوى و همش قد و شاخ * سوارى ميان لاغر و بر فراخ ]

دو چشمش چو دو نرگس قيرگون * لبانش چو بسّد رخانش چو خون

[ كف و ساعدش چون كف شير نر * هيون ران و موبد دل و شاه‌فر ]

سراسر سپيدست مويش برنگ * از آهو همين است و اين نيست ننگ

[ سر جعد آن پهلوان جهان * چو سيمين زره بر گل ارغوان ]

كه گوئى همى خود چنان بايدى * و گر نيستى مهر نفزايدى

بديدار تو داده‌ايمش نويد * ز ما بازگشتست دل پر اميد

كنون چارهء كار مهمان بساز * بفرماى تا بر چه گرديم باز

چنين گفت با بندگان سرو بن * كه ديگر شدستى براى و سخن

همان زال كو مرغ پرورده بود * چنان پير سر بود و پژمرده بود

بديدار شد چون گل ارغوان * سهى قد و زيبا رخ و پهلوان

[ رخ من بپيشش بياراستى * بگفتار و زان پس بها خواستى ]

همى گفت و لب را پر از خنده داشت * رخان هم چو گلنار آگنده داشت

پرستنده با بانوى ماه روى * چنين گفت كاكنون ره چاره جوى

كه يزدان هر آنچت هوا بود داد * سرانجام اين كار فرخنده باد

يكى خانه بودش چو خرّم بهار * ز چهر بزرگان برو بر نگار

بديباى چينى بياراستند * طبقهاى زرّين بپيراستند

عقيق و زبرجد برو ريختند * مى و مشك و عنبر بر آميختند

همه زر و پيروزه بد جامشان * بروشن گلاب اندر آشامشان

بنفشه گل و نرگس و ارغوان * سمن شاخ و سنبل بديگر كران

از آن خانهء دخت خورشيد روى * بر آمد همى تا بخورشيد بوى

[ رفتن زال به نزد رودابه ]

[ رفتن زال به نزد رودابه ]

چو خورشيد تابنده شد ناپديد * در حجره بستند و گم شد كليد

پرستنده شد سوى دستان سام * كه شد ساخته كار بگذار گام

سپهبد سوى كاخ بنهاد روى * چنانچون بود مردم جفت جوى

بر آمد سيه چشم گلرخ به بام * چو سرو سهى بر سرش ماه تام

چو از دور دستان سام سوار * پديد آمد آن دختر نامدار

دو بيجاده بگشاد و آواز داد * كه شاد آمدى اى جوانمرد شاد

[ درود جهان آفرين بر تو باد * خم چرخ گردان زمين تو باد ]

پياده بدين سان ز پرده سراى * برنجيدت اين خسروانى دو پاى

سپهبد كزان گونه آوا شنيد * نگه كرد و خورشيد رخ را بديد