شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧

[ پادشاهى گيومرت نخستين شاهان پارسيان سى سال بود ]

تو نيز آفرين كن كه گويندهء * به دو نام جاويد جويندهء

چو بيدار گشتم بجستم ز جاى * چه مايه شب تيره بودم بپاى

بر آن شهريار آفرين خواندم * نبودم درم جان بر افشاندم

بدل گفتم اين خواب را پاسخ است * كه آواز او بر جهان فرّخ است

بران آفرين كو كند آفرين * بران بخت بيدار و فرّخ زمين

ز فرّش جهان شد چو باغ بهار * هوا پر ز ابر و زمين پر نگار

از ابر اندر آمد بهنگام نم * جهان شد بكردار باغ ارم

بايران همه خوبى از داد اوست * كجا هست مردم همه ياد اوست

ببزم اندرون آسمان سخاست * برزم اندرون تيز چنگ اژدهاست

بتن ژنده پيل و بجان جبرئيل * به كف ابر بهمن بدل رود نيل

سر بخت بدخواه با خشم اوى * چو دينار خوارست بر چشم اوى

نه كند آورى گيرد از باج و گنج * نه دل تيره دارد ز رزم و ز رنج

هر آن كس كه دارد ز پروردگان * از آزاد و از نيك دل بردگان

شهنشاه را سر بسر دوستوار * بفرمان ببسته كمر استوار

نخستين برادرش كهتر بسال * كه در مردمى كس ندارد همال

ز گيتى پرستندهء فرّ و نصر * زيد شاد در سايهء شاه عصر

كسى كش پدر ناصر الدين بود * سر تخت او تاج پروين بود

و ديگر دلاور سپهدار طوس * كه در جنگ بر شير دارد فسوس

ببخشد درم هر چه يابد ز دهر * همى آفرين يابد از دهر بهر

بيزدان بود خلق را رهنماى * سر شاه خواهد كه باشد بجاى

جهان بىسر و تاج خسرو مباد * هميشه بماناد جاويد و شاد

هميشه تن آباد با تاج و تخت * ز درد و غم آزاد و پيروز بخت

كنون باز گردم بآغاز كار * سوى نامهء نامور شهريار

سخن گوى دهقان چه گويد نخست * كه نام بزرگى بگيتى كه جست

كه بود آنكه ديهيم بر سر نهاد * ندارد كس آن روزگاران به ياد

[ مگر كز پدر ياد دارد پسر * بگويد ترا يك بيك در بدر ]

[ كه نام بزرگى كه آورد پيش * كرا بود از آن برتران پايه بيش ]

پژوهندهء نامهء باستان * كه از پهلوانان زند داستان

چنين گفت كآيين تخت و كلاه * كيومرث آورد و او بود شاه

چو آمد ببرج حمل آفتاب * جهان گشت با فرّ و آيين و آب

بتابيد از آن سان ز برج بره * كه گيتى جوان گشت ازان يك سره

كيومرث شد بر جهان كدخداى * نخستين بكوه اندرون ساخت جاى

سر بخت و تختش بر آمد بكوه * پلنگينه پوشيد خود با گروه