شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٩

[ خوان هفتم گذشتن اسفنديار از رود و كشتن گرگسار را ]

چو بگذشت از تيره شب يك زمان * خروش كلنگ آمد از آسمان

برآشفت ز آوازش اسفنديار * پيامى فرستاد زى گرگسار

كه گفتى بدين منزلت آب نيست * همان جاى آرامش و خواب نيست

كنون ز آسمان خاست بانگ كلنگ * دل ما چرا كردى از آب تنگ

چنين داد پاسخ كز ايدر ستور * نيايد مگر چشمهء آب شور

دگر چشمهء آب يا بى چو زهر * كزان آب مرغ و ددان راست بهر

چنين گفت سالار كز گرگسار * يكى راهبر ساختم كينه دار

ز گفتار او تيز لشكر براند * جهاندار نيكى دهش را بخواند

[ خوان هفتم گذشتن اسفنديار از رود و كشتن گرگسار را ]

[ خوان هفتم گذشتن اسفنديار از رود و كشتن گرگسار را ]

چو يك پاس بگذشت از تيره شب * بپيش اندر آمد خروش جلب

بخنديد بر بارگى شاه نو * ز دُم سپه رفت تا پيش رو

سپهدار چون پيش لشكر رسيد * يكى ژرف درياى بىبن بديد

هيونى كه بود اندران كاروان * كجا پيش رو داشتى ساروان

همى پيش رو غرقه گشت اندر آب * سپهبد بزد چنگ هم در شتاب

گرفتش دوران بركشيدش ز گل * بترسيد بد خواه ترك چگل

بفرمود تا گرگسار نژند * شود داغ دل پيش بر پاى بند

به دو گفت كاى ريمن گرگسار * گرفتار بر دست اسفنديار

نگفتى كه ايدر نيابى تو آب * بسوزد ترا تابش آفتاب

چرا كردى اى بد تن از آب خاك * سپه را همه كرده بودى هلاك

چنين داد پاسخ كه مرگ سپاه * مرا روشنايست چون هور و ماه

چه بينم همى از تو جز پاى بند * چه خواهم ترا جز بلا و گزند

سپهبد بخنديد و بگشاد چشم * فرو ماند زان ترك و بفزود خشم

به دو گفت كاى كم خرد گرگسار * چو پيروز گردم من از كارزار

برويين دژت بر سپهبد كنم * مبادا كه هرگز به تو بد كنم

همه پادشاهى سراسر تراست * چو با ما كنى در سخن راه راست

نيازارم آن را كه فرزند تست * هم آن را كه از دوده پيوند تست

چو بشنيد گفتار او گرگسار * پر امّيد شد جانش از شهريار

ز گفتار او ماند اندر شگفت * زمين را ببوسيد و پوزش گرفت

به دو گفت شاه آنچ گفتى گذشت * ز گفتار خامت نگشت آب دشت

گذرگاه اين آب دريا كجاست * ببايد نمودن بما راه راست

به دو گفت با آهن از آبگير * نيابد گذر پرّ و پيكان تير

تهمتن فرو ماند اندر شگفت * هم اندر زمان بند او برگرفت

بدرياى آب اندرون گرگسار * بيامد هيونى گرفته مهار

سپهبد بفرمود تا مشك آب * بريزند در آب و در ماهتاب

به دريا سبك بار شد بارگى * سپاه اندر آمد بيكبارگى

چو آمد به خشكى سپاه و بنه * ببد ميسره راست با ميمنه

بنزديك رويين دژ آمد سپاه * چنان شد كه فرسنگ ده ماند راه