شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٨

[ خوان ششم گذستن اسفنديار از برف ]

سپهبد چو بشنيد زيشان سخن * بپيچيد زان گفتهاى كهن

بايرانيان آفرين كرد و گفت * كه هرگز نماند هنر در نهفت

گر ايدونك گرديم پيروزگر * ز رنج گذشته بيابيم بر

نگردد فرامش بدل رنجتان * نماند تهى بىگمان گنجتان

همى راى زد تا جهان شد خنك * برفت از بر كوه باد سبك

بر آمد ز درگاه شيپور و ناى * سپه برگرفتند يك سر ز جاى

بكردار آتش همى راندند * جهان آفرين را بسى خواندند

سپيده چو از كوه سر بركشيد * شب آن چادر شعر در سر كشيد

چو خورشيد تابان نهان كرد روى * همى رفت خون در پس پشت اوى

به منزل رسيد آن سپاه گران * همه گرز داران و نيزه وران

بهارى يكى خوش منش روز بود * دل افروز يا گيتى افروز بود

سرا پرده و خيمه فرمود كى * بياراست خوان و بياورد مى

هم اندر زمان تند بادى ز كوه * بر آمد كه شد نامور زان ستوه

جهان سر بسر گشت چون پرّ زاغ * ندانست كس باز هامون ز راغ

بباريد از ابر تاريك برف * زمينى پر از برف و بادى شگرف

سه روز و سه شب هم بدان سان بدشت * دم باد ز اندازه اندر گذشت

هوا پود گشت ابر چون تار شد * سپهبد ازان كار بيچار شد

بآواز پيش پشوتن بگفت * كه اين كار ما گشت با درد جفت

به مردى شدم در دم اژدها * كنون زور كردن نيارد بها

همه پيش يزدان نيايش كنيد * بخوانيد و او را ستايش كنيد

مگر كاين بلاها ز ما بگذرد * كزين پس كسى مان بكس نشمرد

پشوتن بيامد به پيش خداى * كه او بود بر نيكويى رهنماى

نيايش ز اندازه بگذاشتند * همه در زمان دست برداشتند

همانگه بيامد يكى باد خوش * ببرد ابر و روى هوا گشت كش

چو ايرانيان را دل آمد بجاى * ببودند بر پيش يزدان بپاى

سرا پرده و خيمه‌ها گشته تر * ز سرما كسى را نبد پاى و پر

همانجا ببودند گردان سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

سپهبد گرانمايگان را بخواند * بسى داستانهاى نيكو براند

چنين گفت كايدر بمانيد بار * مداريد جز آلت كارزار

هر انكس كه هستند سرهنگ فش * كه باشد ورا باره صد آب كش

به پنجاه آب و خورش برنهيد * دگر آلت گسترش بر نهيد

فزونى هم ايدر بمانيد بار * مگر آنچ بايد بدان كارزار

بنيروى يزدان بيابيم دست * بدان بدكنش مردم بت‌پرست

چو نوميد گردد ز يزدان كسى * ازو نيك بختى نيايد بسى

ازان دژ يكايك توانگر شويد * همه پاك با گنج و افسر شويد

چو خور چادر زرد بر سر كشيد * ببد باختر چون گل شنبليد

بنه بر نهادند گردان همه * برفتند با شهريار رمه