شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٦

[ خوان ششم گذستن اسفنديار از برف ]

ز صندوق بيرون شد اسفنديار * بغرّيد با آلت كارزار

زره در برو تيغ هندى بچنگ * چه زور آورد مرغ پيش نهنگ

همى زد برو تيغ تا پاره گشت * چنان چاره گر مرغ بيچاره گشت

بيامد بپيش خداوند ماه * كه او داد بر هر ددى دستگاه

چنين گفت كاى داور دادگر * خداوند پاكى و زور و هنر

تو بردى پى جادوان را ز جاى * تو بودى بدين نيكيم رهنماى

هم آنگه خروش آمد از كرّ ناى * پشوتن بياورد پرده سراى

سليح برادر سپاه و پسر * بزرگان ايران و تاج و كمر

از آن كشته كس روى هامون نديد * جز اندام جنگاور و خون نديد

زمين كوه تا كوه پر پرّ بود * ز پرّش همه دشت پر فرّ بود

بديدند پر خون تن شاه را * كجا خيره كردى برخ ماه را

همى آفرين خواندندش سران * سواران جنگى و كنداوران

شنيد آن سخن در زمان گرگسار * كه پيروز شد نامور شهريار

تنش گشت لرزان و رخساره زرد * همى رفت پويان و دل پر ز درد

سراپرده زد شهريار جوان * بگردش دليران و روشن روان

زمين را بديبا بياراستند * نشستند بر خوان و مى خواستند

[ خوان ششم گذستن اسفنديار از برف ]

[ خوان ششم گذستن اسفنديار از برف ]

از آن پس بفرمود تا گرگسار * بيامد بر نامور شهريار

بدادش سه جام دمادم نبيد * مى سرخ و جام از گل شنبليد

به دو گفت كاى بد تن بد نهان * نگه كن بدين كردگار جهان

نه سيمرغ پيدا نه شير و نه گرگ * نه آن تيز چنگ اژدهاى بزرگ

به منزل كه انگيزد اين بار شور * بود آب و جاى گياى ستور

بآواز گفت آن زمان گرگسار * كه اى نامور فرّخ اسفنديار

اگر باز گردى نباشد شگفت * ز بخت تو اندازه بايد گرفت

ترا يار بود ايزد اى نيكبخت * ببار آمد آن خسروانى درخت

يكى كار پيشست فردا كه مرد * نينديشد از روزگار نبرد

نه گرز و كمان يادت آيد نه تيغ * نه بيند ره جنگ و راه گريغ

به بالاى يك نيزه برف آيدت * به دو روز شادى شگرف آيدت

بمانى تو با لشكر نامدار * ببرف اندر اى فرّخ اسفنديار

اگر باز گردى نباشد شگفت * ز گفتار من كين نبايد گرفت

همى ويژه در خون لشكر شوى * بتندى و بدرايى و بدخوى

مرا اين درستست كز باد سخت * بريزد بران مرز بار درخت

از آن پس كه اندر بيابان رسى * يكى منزل آيد بفرسنگ سى

همه ريگ تفتست گر خاك و شخ * برو نگذرد مرغ و مور و ملخ

نبينى بجايى يكى قطره آب * زمينش همى جوشد از آفتاب

نه بر خاك او شير يابد گذر * نه اندر هوا كرگس تيز پر

نه بر شخّ و ريگش برويد گيا * زمينش روان ريگ چون توتيا