شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٥

[ خوان پنجم كشتن اسفنديار سيمرغ را ]

يكى آتش از تارك گرگسار * برآمد ز پيكار اسفنديار

[ خوان پنجم كشتن اسفنديار سيمرغ را ]

[ خوان پنجم كشتن اسفنديار سيمرغ را ]

جهانجوى پيش جهان آفرين * بماليد چندى رخ اندر زمين

بران بيشه اندر سرا پرده زد * نهادند خوانى چنانچون سزد

بدژخيم فرمود پس شهريار * كه آرند بد بخت را بسته خوار

ببردند پيش يل اسفنديار * چو ديدار او ديد پس شهريار

سه جام مى خسروانيش داد * ببد گرگسار از مى و لعل شاد

به دو گفت كاى ترك برگشته بخت * سر پير جادو ببين از درخت

كه گفتى كه لشكر به دريا برد * سر خويش را بر ثريّا برد

دگر منزل اكنون چه بينم شگفت * كزين جادو اندازه بايد گرفت

چنين داد پاسخ ورا گرگسار * كه اى پيل جنگى گه كارزار

بدين منزلت كار دشوارتر * گراينده‌تر باش و بيدارتر

يكى كوه بينى سر اندر هوا * بروبر يكى مرغ فرمانروا

كه سيمرغ گويد ورا كار جوى * چو پرّنده كوهيست پيكار جوى

اگر پيل بيند برآرد بابر * ز دريا نهنگ و به خشكى هژبر

نبيند ز برداشتن هيچ رنج * تو او را چو گرگ و چو جادو مسنج

دو بچّست با او به بالاى او * همان راى پيوسته با راى او

چو او بر هوا رفت و گسترد پر * ندارد زمين هوش و خورشيد فر

اگر باز گردى بود سودمند * نيازى بسيمرغ و كوه بلند

ازو در بخنديد و گفت اى شگفت * به پيكان بدوزم من او را دو كفت

ببرّم بشمشير هندى برش * به خاك اندر آرم ز بالا سرش

چو خورشيد تابنده بنمود پشت * دل خاور از پشت او شد درشت

سر جنگ جويان سپه برگرفت * سخنهاى سيمرغ در سر گرفت

همه شب همى راند از خود گروه * چو خورشيد تابان بر آمد ز كوه

چراغ زمان و زمين تازه كرد * در و دشت بر ديگر اندازه كرد

همان اسپ و گردون و صندوق برد * سپه را بسالار لشكر سپرد

همى رفت چون باد فرمانروا * يكى كوه ديدش سر اندر هوا

بران سايه بر اسپ و گردون بداشت * روان را بانديشه اندر گماشت

همى آفرين خواند بر يك خداى * كه گيتى به فرمان او شد بپاى

چو سيمرغ از دور صندوق ديد * پسش لشكر و نالهء بوق ديد

ز كوه اندر آمد چو ابرى سياه * نه خورشيد بد نيز روشن نه ماه

بدان بد كه گردون بگيرد بچنگ * بران سان كه نخچير گيرد پلنگ

بران تيغها زد دو پا و دو پر * نماند ايچ سيمرغ را زيب و فر

بچنگ و بمنقار چندى تپيد * چو تنگ اندر آمد فرو آرميد

چو ديدند سيمرغ را بچگان * خروشان و خون از دو ديده چكان

چنان بردميدند از آن جايگاه * كه از سهمشان ديده گم كرد راه

چو سيمرغ زان تيغها گشت سست * بخوناب صندوق و گردون بشست