شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٣

[ خوان چهارم كشتن اسفنديار زن جادو را ]

فرو برد اسپان و گردون بدم * بصندوق در گشت جنگى دژم

بكامش چو تيغ اندر آمد بماند * چو درياى خون از دهان برفشاند

نه بيرون توانست كردن ز كام * چو شمشير بد تيغ و كامش نيام

ز گردون و آن تيغها شد غمى * به زور اندر آورد لختى كمى

برآمد ز صندوق مرد دلير * يكى تيز شمشير در چنگ شير

بشمشير مغزش همى كرد چاك * همى دود زهرش برآمد ز خاك

از آن دود برّنده بيهوش گشت * بيفتاد و بىمغز و بىتوش گشت

پشوتن بيامد هم اندر زمان * بنزديك آن نامدار جهان

جهانجوى چون چشمها باز كرد * بگردان گردنكش آواز كرد

كه بيهوش گشتم من از دود زهر * ز زخمش نيامد مرا هيچ بهر

از آن خاك برخاست و شد سوى آب * چو مردى كه بيهوش گردد بخواب

ز گنجور خود جامهء نو بجست * به آب اندر آمد سر و تن بشست

بيامد به پيش خداوند پاك * همى گشت پيچان و گريان به خاك

همى گفت كين اژدها را كه كشت * مگر آنك بودش جهاندار پشت

سپاهش همه خواندند آفرين * همه پيش دادار سر بر زمين

نهادند و گفتند با كردگار * توى پاك و بىعيب و پروردگار

[ خوان چهارم كشتن اسفنديار زن جادو را ]

[ خوان چهارم كشتن اسفنديار زن جادو را ]

از آن كار پر درد شد گرگسار * كجا زنده شد مرده اسفنديار

سرا پرده زد بر لب آب شاه * همه خيمه‌ها گردش اندر سپاه

مى و رود بر خوان و ميخواره خواست * به ياد جهاندار بر پاى خاست

بفرمود تا داغ دل گرگسار * بيامد نوان پيش اسفنديار

مى خسروانى سه جامش بداد * بخنديد و زان اژدها كرد ياد

به دو گفت كاى بد تن بىبها * ببين اين دمآهنج نرّ اژدها

ازين پس به منزل چه پيش آيدم * كجا رنج و تيمار بيش آيدم

به دو گفت كاى شاه پيروزگر * همى يا بى از اختر نيك بر

تو فردا چو در منزل آيى فرود * بپيشت زن جادو آرد درود

كه ديدست زين پيش لشكر بسى * نكردست پيچان روان از كسى

چو خواهد بيابان چو دريا كند * به بالاى خورشيد پهنا كند

ورا غول خوانند شاهان بنام * بروز جوانى مرو پيش دام

بپيروزى اژدها باز گرد * نبايد كه نام اندر آرى بگرد

جهانجوى گفت اى بد شوخ‌روى * ز من هرچ بينى تو فردا بگوى

كه من با زن جادوان آن كنم * كه پشت و دل جادوان بشكنم

بپيروزى داد ده يك خداى * سر جادوان اندر آرم بپاى

چو پيراهن زرد پوشيد روز * سوى باختر گشت گيتى فروز

سپه برگرفت و بنه بر نهاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

شب تيره لشكر همى راند شاه * چو خورشيد بفروخت زرّين كلاه

چو ياقوت شد روى برج بره * بخنديد روى زمين يك سره