شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٢

[ خوان سوم كشتن اسفنديار اژدها را ]

بر اسفنديار آفرين خواندند * ورا نامدار زمين خواندند

و زان جا بيامد كى رهنماى * بنزديك خرگاه و پرده سراى

نهادند خوان و خورشهاى نغز * بياورد سالار پاكيزه مغز

[ خوان سوم كشتن اسفنديار اژدها را ]

[ خوان سوم كشتن اسفنديار اژدها را ]

بفرمود تا پيش او گرگسار * بيامد بد انديش و بد روزگار

سه جام مى لعل فامش بداد * چو آهرمن از جام مى گشت شاد

به دو گفت كاى مرد بد بخت خوار * كه فردا چه پيش آورد روزگار

به دو گفت كاى شاه برتر منش * ز تو دور بادا بد بدكنش

چو آتش به پيكار بشتافتى * چنين بر بلاها گذر يافتى

ندانى كه فردا چه آيدت پيش * ببخشاى بر بخت بيدار خويش

از ايدر چو فردا به منزل رسى * يكى كار پيش است ازين يك بسى

يكى اژدها پيشت آيد دژم * كه ماهى برآرد ز دريا بدم

همى آتش افروزد از كام اوى * يكى كوه خاراست اندام اوى

ازين راه گر باز گردى رواست * روانت برين پند من بر گواست

دريغت نيايد همى خويشتن * سپاهى شده زين نشان انجمن

چنين داد پاسخ كه اين بد نشان * ببندت همى برد خواهم كشان

ببينى كه از چنگ من اژدها * ز شمشير تيزم نيايد رها

بفرمود تا در گران آورند * سزاوار چوب گران آورند

يكى نغز گردون چوبين بساخت * بگرد اندرش تيغها در نشاخت

بسر بر يكى گرد صندوق نغز * بياراست آن در گر پاك مغز

بصندوق در مرد ديهيم جوى * دو اسپ گرانمايه بست اندر اوى

نشست آزمون را بصندوق شاه * زمانى همى راند اسپان به راه

زره دار با خنجر كابلى * بسر بر نهاده كلاه يلى

چو شد جنگ آن اژدها ساخته * جهانجوى زين رنج پرداخته

جهان گشت چون روى زنگى سياه * ز برج حمل تاج بنمود ماه

نشست از بر شولك اسفنديار * برفت از پسش لشكر نامدار

دگر روز چون گشت روشن جهان * درفش شب تيره شد در نهان

پشوتن بيامد سوى نامجوى * پسر با برادر همى پيش اوى

بپوشيد خفتان جهاندار گرد * سپه را بفرّخ پشوتن سپرد

بياورد گردون و صندوق شير * نشست اندرو شهريار دلير

دو اسپ گرانمايه بسته بر اوى * سوى اژدها تيز بنهاد روى

ز دور اژدها بانگ گردون شنيد * خراميدن اسپ جنگى بديد

ز جاى اندر آمد چو كوه سياه * تو گفتى كه تاريك شد چرخ و ماه

دو چشمش چو دو چشمه تابان ز خون * همى آتش آمد ز كامش برون

چو اسفنديار آن شگفتى بديد * بيزدان پناهيد و دم دركشيد

همى جست اسپ از گزندش رها * بدم دركشيد اسپ را اژدها

دهن باز كرده چو كوهى سياه * همى كرد غرّان به دو در نگاه