شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩١

[ خوان دوم كشتن اسفنديار شيران را ]

يكى تيغ زهر آبگون بركشيد * عنان را گران كرد و سر دركشيد

سراسر بشمشيرشان كرد چاك * گل انگيخت از خون ايشان ز خاك

فرود آمد از نامور بارگى * بيزدان نمود او ز بيچارگى

سليح و تن از خون ايشان بشست * بر ان خارستان پاك جايى بجست

پر آژنگ رخ سوى خورشيد كرد * دلى پر ز درد و سرى پر ز گرد

همى گفت كاى داور دادگر * تو دادى مرا هوش و زور و هنر

تو كردى تن گرگ را خاك جاى * تو باشى بهر نيك و بد رهنماى

چو آمد سپاه و پشوتن فراز * بديدند يل را بجاى نماز

بماندند زان كار گردان شگفت * سپه يك سر انديشه اندر گرفت

كه اين گرگ خوانيم گر پيل مست * كه جاويد باد اين دل و تيغ و دست

كه بىفرّه اورنگ شاهى مباد * بزرگى و رسم سپاهى مباد

برفتند گردان فرخنده راى * برابر كشيدند پرده سراى

[ خوان دوم كشتن اسفنديار شيران را ]

[ خوان دوم كشتن اسفنديار شيران را ]

غم آمد همه بهرهء گرگسار * ز گرگان جنگى و اسفنديار

يكى خوان زرّين بياراستند * خورشها بخوردند و مى خواستند

بفرمود تا بسته را پيش اوى * ببردند لرزان و پر آب روى

سه جام ميش داد و پرسش گرفت * كه اكنون چه گويى چه بينم شگفت

چنين گفت با نامور گرگسار * كه اى نامور شير دل شهريار

دگر منزلت شير آيد بجنگ * كه با جنگ او بر نتابد نهنگ

عقاب دلاور بران راه شير * نپرّد و گر چند باشد دلير

بخنديد روشن دل اسفنديار * به دو گفت كاى ترك ناسازگار

ببينى تو فردا كه با نرّه شير * چگونه شوم من بجنگش دلير

چو تاريك شد شب بفرمود شاه * از آن جايگاه اندر آمد سپاه

شب تيره لشكر همى راندند * بروبر همى آفرين خواندند

چو خورشيد زان چادر لاژورد * يكى مطرفى كرد ديباى زرد

سپهبد بجاى دليران رسيد * بهامون و پرخاش شيران رسيد

پشوتن بفرمود تا رفت پيش * و را پندها داد ز اندازه بيش

به دو گفت كاين لشكر سرفراز * سپردم ترا من شدم رزمساز

بيامد چو با شير نزديك شد * جهان بر دل شير تاريك شد

يكى بود نرّ و دگر ماده شير * برفتند پرخاش جوى و دلير

چو نر اندر آمد يكى تيغ زد * ببد ريگ زيرش بسان بسد

ز سر تا ميانش به دو نيم گشت * دل شير ماده پر از بيم گشت

چو جفتش بر آشفت و آمد فراز * يكى تيغ زد بر سرش رزمساز

بريگ اندر افگند غلتان سرش * ز خون لعل شد دست و جنگى برش

به آب اندر آمد سر و تن بشست * نگهدار جز پاك يزدان نجست

چنين گفت كاى داور داد و پاك * بدستم ددان را تو كردى هلاك

هم اندر زمان لشكر آنجا رسيد * پشوتن سر و يال شيران بديد