شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩٠

[ خوان نخست كشتن اسفنديار دو گرگ را ]

پر از شير و گرگست و پر اژدها * كه از چنگشان كس نيابد رها

فريب زن جادو و گرگ و شير * فزونست از اژدهاى دلير

يكى را ز دريا بر آرد به ماه * يكى را نگون اندر آرد بچاه

بيابان و سيمرغ و سرماى سخت * كه چون باد خيزد بدرّد درخت

از آن پس چو رويين دژ آيد پديد * نه دژ ديد از آن سان كسى نه شنيد

سر باره برتر ز ابر سياه * به دو در فراوان سليح و سپاه

بگرد اندرش رود و آب روان * كه از ديدنش خيره گردد روان

بكشتى برو بگذرد شهريار * چو آيد بهامون ز بهر شكار

به صد سال گر ماند اندر حصار * ز هامون نيايدش چيزى به كار

هم اندر دژش كشتمند و گيا * درخت برومند و هم آسيا

چو اسفنديار آن سخنها شنيد * زمانى بپيچيد و دم دركشيد

به دو گفت ما را جزين راه نيست * بگيتى به از راه كوتاه نيست

چنين گفت با نامور گرگسار * كه اين هفتخوان هرگز اى شهريار

به زور و به آواز نگذشت كس * مگر كز تن خويش كردست بس

به دو نامور گفت گر با منى * ببينى دل و زور آهرمنى

بپيشم چه گويى چه آيد نخست * كه بايد ز پيكار او راه جست

چنين داد پاسخ ورا گرگسار * كه اى نامور مرد ناباك دار

نخستين به پيش تو آيد دو گرگ * نر و ماده هر يك چو پيلى سترگ

دو دندان بكردار پيل ژيان * بر و كتف فربه و لاغر ميان

بسان گوزنان بسر بر سروى * همى رزم شيران كند آرزوى

بفرمود تا همچنانش ببند * بخرگاه بردند ناسودمند

بياراست خرّم يكى بزمگاه * بسر بر نظاره بران جشنگاه

چو خورشيد بنمود تاج از فراز * هوا با زمين نيز بگشاد راز

ز درگاه برخاست آواى كوس * زمين آهنين شد سپهر آبنوس

سوى هفتخوان رخ بتوران نهاد * همى رفت با لشكر آباد و شاد

چو از راه نزديك منزل رسيد * ز لشكر يكى نامور برگزيد

پشوتن يكى مرد بيدار بود * سپه را ز دشمن نگهدار بود

به دو گفت لشكر بآيين بدار * همى پيچم از گفتهء گرگسار

منم پيش رو گر به من بد رسد * بدين كهتران بد نيايد سزد

بيامد بپوشيد خفتان جنگ * ببست از بر پشت شبرنگ تنگ

سپهبد چو آمد بنزديك گرگ * چه گرگ آن سرافراز پيل سترگ

بديدند گرگان بر ويال اوى * ميان يلى چنگ و گوپال اوى

ز هامون سوى او نهادند روى * دو پيل سرافراز و دو جنگجوى

كمان را بزه كرد مرد دلير * بغرّيد بر سان غرّنده شير

بر آهرمنان تير باران گرفت * بتندى كمان سواران گرفت

ز پيكان پولاد گشتند سست * نيامد يكى پيش او تن درست

نگه كرد روشن دل اسفنديار * بديد آنك دد سست برگشت كار