شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٩

[ بازگشتن كنيزكان به نزد رودابه ]

سپهبد بپرسيد از يشان سخن * ز بالا و ديدار آن سرو بن

[ ز گفتار و ديدار و راى و خرد * بدان تا بخوى وى اندر خورد ]

بگوئيد با من يكايك سخن * بكژى نگر نفگنيد ايچ بن

[ اگر راستىتان بود گفت و گوى * بنزديك من تان بود آبروى ]

و گر هيچ كژى گمانى برم * به زير پى پيلتان بسپرم

رخ لاله رخ گشت چون سند روس * بپيش سپهبد زمين داد بوس

چنين گفت كز مادر اندر جهان * نزايد كس اندر ميان مهان

بديدار سام و به بالاى او * به پاكى دل و دانش و راى او

دگر چون تو اى پهلوان دلير * بدين برز بالا و بازوى شير

همى مى چكد گوئى از روى تو * عبيرست گوئى مگر بوى تو

سه ديگر چو رودابهء ماه روى * يكى سرو سيمست با رنگ و بوى

ز سر تا به پايش گلست و سمن * بسرو سهى بر سهيل يمن

از آن گنبد سيم سر بر زمين * فرو هشته بر گل كمند از كمين

[ بمشك و بعنبر سرش بافته * بياقوت و زمرد تنش تافته ]

[ سر زلف و جعدش چو مشكين زره * فگندست گوئى گره بر گره ]

[ ده انگشت برسان سيمين قلم * برو كرده از غاليه صد رقم ]

بت‌آراى چون او نبيند بچين * برو ماه و پروين كنند آفرين

سپهبد پرستنده را گفت گرم * سخنهاى شيرين بآواى نرم

كه اكنون چه چارست با من بگوى * يكى راه جستن بنزديك اوى

كه ما را دل و جان پر از مهر اوست * همه آرزو ديدن چهر اوست

پرستنده گفتا چو فرمان دهى * گذاريم تا كاخ سرو سهى

[ ز فرخنده راى جهان پهلوان * ز گفتار و ديدار روشن روان ]

فريبيم و گوئيم هر گونهء * ميان اندرون نيست واژونهء

سر مشك بويش بدام آوريم * لبش زى لب پور سام آوريم

خرامد مگر پهلوان با كمند * بنزديك ديوار كاخ بلند

كند حلقه در گردن كنگره * شود شير شاد از شكار بره

برفتند خوبان و برگشت زال * دلش گشت با كام و شادى همال

[ بازگشتن كنيزكان به نزد رودابه ]

[ بازگشتن كنيزكان به نزد رودابه ]

رسيدند خوبان بدرگاه كاخ * بدست اندرون هر يك از گل دو شاخ

نگه كرد دربان برآراست جنگ * زبان كرد گستاخ و دل كرد تنگ

كه بىگه ز درگاه بيرون شويد * شگفت آيدم تا شما چون شويد

بتان پاسخش را بياراستند * بتنگى دل از جاى برخاستند

كه امروز روزى دگر گونه نيست * به راه گلان ديو واژونه نيست

بهار آمد از گلستان گل چنيم * ز روى زمين شاخ سنبل چنيم

نگهبان در گفت كامروز كار * نبايد گرفتن بدان هم شمار

كه زال سپهبد بكابل نبود * سراپردهء شاه زابل نبود

نبينيد كز كاخ كابل خداى * بزين اندر آرد بشبگير پاى