شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٩

[ خوان نخست كشتن اسفنديار دو گرگ را ]

نخندد زمين تا نگريد هوا * هوا را نخوانم كف پادشا

كه باران او در بهاران بود * نه چون همّت شهرياران بود

بخورشيد ماند همى دست شاه * چو اندر حمل برفرازد كلاه

اگر گنج پيش آيد از خاك خشك * و گر آب دريا و گر در و مشك

ندارد همى روشنايش باز * ز درويش و ز شاه گردن فراز

كف شاه ابو القاسم آن پادشا * چنين است با پاك و ناپارسا

دريغش نيايد ز بخشيدن ايچ * نه آرام گيرد بروز بسيچ

چو جنگ آيدش پيش جنگ آورد * سر شهرياران بچنگ آورد

بدان كس كه گردن نهد گنج خويش * ببخشد نينديشد از رنج خويش

جهان را جهاندار محمود باد * ازو بخشش و داد موجود باد

ز رويين دژ اكنون جهان ديده پير * نگر تا چه گويد ازو يادگير

[ خوان نخست كشتن اسفنديار دو گرگ را ]

[ خوان نخست كشتن اسفنديار دو گرگ را ]

سخن گوى دهقان چو بنهاد خوان * يكى داستان راند از هفتخوان

ز رويين دژ و كار اسفنديار * ز راه و ز آموزش گرگسار

چنين گفت كو چون بيامد ببلخ * زبان و روان پر ز گفتار تلخ

همى راند تا پيشش آمد دو راه * سرا پرده و خيمه زد با سپاه

بفرمود تا خوان بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

برفتند گردان لشكر همه * نشستند بر خوان شاه رمه

يكى جام زرّين به كف بر گرفت * ز گشتاسپ آنگه سخن در گرفت

و ز ان پس بفرمود تا گرگسار * شود داغ دل پيش اسفنديار

بفرمود تا جام زرّين چهار * دمادم ببستند بر گرگسار

از آن پس به دو گفت كاى تيره بخت * رسانم ترا من بتاج و بتخت

گر ايدونك هرچت بپرسيم راست * بگويى همه شهر تركان تراست

چو پيروز گردم سپارم ترا * بخورشيد تابان بر آرم ترا

نيازارم آن را كه پيوند تست * هم آن را كه پيوند فرزند تست

و گر هيچ گردى بگرد دروغ * نگيرد بر من دروغت فروغ

ميانت بخنجر كنم به دو نيم * دل انجمن گردد از تو به بيم

چنين داد پاسخ ورا گرگسار * كه اى نامور فرّخ اسفنديار

ز من نشنود شاه جز گفت راست * تو آن كن كه از پادشاهى سزاست

به دو گفت رويين دژ اكنون كجاست * كه آن مرز ازين بوم ايران جداست

به دو چند راهست و فرسنگ چند * كدام آنك ازو هست بيم و گزند

سپه چند باشد هميشه دروى * ز بالاى دژ هرچ دانى بگوى

چنين داد پاسخ ورا گرگسار * كه اى شير دل خسرو شهريار

سه راهست ز ايدر بدان شارستان * كه ارجاسپ خواندش پيكارستان

يكى در سه ماه و يكى در دو ماه * گر ايدون خورش تنگ باشد به راه

گيا هست و آبشخور چارپاى * فرود آمدن را نيابى تو جاى

سه ديگر بنزديك يك هفته راه * بهشتم برويين دژ آيد سپاه