شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٨

[ ستايش پادشاه محمود ]

خنك آنك بر كينه گه كشته شد * نه در چنگ تركان سرگشته شد

چو بر تخت بينند ما را نشست * چه گويد كسى كو بود زير دست

بگريم برين ننگ تا زنده‌ام * بمغز اندرون آتش افگنده‌ام

پذيرفتم از كردگار بلند * كه گر تو بتوران شوى بىگزند

به مردى شوى در دم اژدها * كنى خواهران را ز تركان رها

سپارم ترا تاج شاهنشهى * همان گنج بىرنج و تخت مهى

مرا جايگاه پرستش بس است * نه فرزند من نزد ديگر كس است

چنين پاسخ آورد اسفنديار * كه بىتو مبيناد كس روزگار

به پيش پدر من يكى بنده‌ام * روان را بفرمانش آگنده‌ام

فداى تو دارم تن و جان خويش * نخواهم سر و تخت و فرمان خويش

شوم باز خواهم ز ارجاسپ كين * نمانم بر و بوم توران زمين

بتخت آورم خواهران را ز بند * ببخت جهاندار شاه بلند

برو آفرين كرد گشتاسپ و گفت * كه با تو روان و خرد باد جفت

برفتنت يزدان پناه تو باد * به باز آمدن تخت گاه تو باد

بخواند آن زمان لشكر از هر سوى * بجايى كه بد موبدى گر گوى

از يشان گزيده ده و دو هزار * سواران مردافگن و كينه‌دار

بر ايشان ببخشيد گنج درم * نكرد ايچ كس را ببخشش دژم

ببخشيد گنجى بر اسفنديار * يكى تاج بر گوهر شاهوار

خروشى بر آمد ز درگاه شاه * شد از گرد خورشيد تابان سياه

ز ايوان بدشت آمد اسفنديار * سپاهى گزيد از در كارزار

كنون زين سپس هفتخوان آورم * سخنهاى نغز و جوان آورم

اگر بخت يكباره يارى كند * برو طبع من كامگارى كند

بگويم بتأييد محمود شاه * بدان فرّ و آن خسروانى كلاه

كه شاه جهان جاودان زنده باد * بزرگان گيتى و را بنده باد

چو خورشيد بر چرخ بنمود چهر * بياراست روى زمين را به مهر

ببرج حمل تاج بر سر نهاد * ازو خاور و باختر گشت شاد

پر از غلغل و رعد شد كوهسار * پر از نرگس و لاله شد جويبار

ز لاله فريب و ز نرگس نهيب * ز سنبل عتاب و ز گلنار زيب

پر آتش دل ابر و پر آب چشم * خروش مُغانى و پر تاب خشم

چو آتش نمايد بپالايد آب * ز آواز او سر بر آيد ز خواب

چو بيدار گردى جهان را ببين * كه ديباست گر نقش مانى بچين

چو رخشنده گردد جهان ز آفتاب * رخ نرگس و لاله بينى پر آب

بخندد به دو گويد اى شوخ‌چشم چشم * به عشق تو گريان نه از درد و خشم