شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٥

[ رسيدن اسفنديار بر كوه به نزد گشتاسپ ]

بفرمود تا هرچ بد خواسته * ز گنج و ز اسپان آراسته

ز چيزى كه از بلخ بامى ببرد * بياورد يك سر بكهرم سپرد

ز كهرمش كهتر پسر بد چهار * بنه بر نهادند و شد پيش بار

برفتند بر هر سوى صد هيون * نشسته برو نيز صد رهنمون

دلش بود پر بيم و سر پر شتاب * ازو دور بد خورد و آرام و خواب

يكى ترك بد نام او گرگسار * ز لشكر بيامد بر شهريار

به دو گفت كاى شاه تركان چين * بيك تن مزن خويشتن بر زمين

سپاهى همه خسته و كوفته * گريزان و بخت اندر آشوفته

پسر كوفته سوخته شهريار * به يارى كه آمد جز اسفنديار

هم آورد او گر بيايد منم * تن مرد جنگى به خاك افگنم

سپه را همى دل شكسته كنى * بگفتار بىجنگ خسته كنى

چو ارجاسپ بشنيد گفتار اوى * بديد آن دل و راى هشيار اوى

به دو گفت كاى شير پرخاشخر * ترا هست نام و نژاد و هنر

گر اين را كه گفتى بجاى آورى * هنر بر زبان رهنماى آورى

ز توران زمين تا بدرياى چين * ترا بخشم و بوم ايران زمين

سپهبد تو باشى بهر كشورم * ز فرمان تو يك زمان نگذرم

هم اندر زمان لشكر او را سپرد * كسانى كه بودند هشيار و گرد

همه شب همى خلعت آراستند * همى بارهء پهلوان خواستند

چو خورشيد زرين سپر برگرفت * شب تيره زو دست بر سر گرفت

بينداخت پيراهن مشك رنگ * چو ياقوت شد مهر چهرش برنگ

ز كوه اندر آمد سپاه بزرگ * جهانگير اسفنديار سترگ

چو لشكر بياراست اسفنديار * جهان شد بكردار درياى قار

بشد گرد بستور پور زرير * كه بگذاشتى بيشه زو نرّه شير

بياراست بر ميمنه جاى خويش * سپهبد به دو لشكر آراى خويش

چو گردوى جنگى بر ميسره * بيامد چو خور پيش برج بره

بپيش سپاه آمد اسفنديار * بزين اندرون گرزهء گاو سار

بقلب اندرون شاه گشتاسپ بود * روانش پر از كين لهراسپ بود

و زان روى ارجاسپ صف بركشيد * ستاره همى روى دريا نديد

ز بس نيزه و تيغهاى بنفش * هوا گشته پر پرنيانى درفش

بشد قلب ارجاسپ چون آبنوس * سوى راستش كهرم و بوق و كوس

سوى ميسره نام شاه چگل * كه در جنگ ازو خواستى شير دل

برآمد زهر دو سپه گير و دار * بپيش اندر آمد گو اسفنديار

چو ارجاسپ ديد آن سپاه گران * گزيده سواران نيزه وران

بيامد يكى تند بالا گزيد * بهر سوى لشكر همى بنگريد

ازان پس بفرمود تا ساروان * هيون آورد پيش ده كاروان

چنين گفت با نامداران براز * كه اين كار گردد بما بر دراز

نيايد پديدار پيروزئى * نكو رفتنى گر دل افروزئى