شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٤

[ رسيدن اسفنديار بر كوه به نزد گشتاسپ ]

[ رسيدن اسفنديار بر كوه به نزد گشتاسپ ]

[ رسيدن اسفنديار بر كوه به نزد گشتاسپ ]

بر آمد بران تند بالا فراز * چو روى پدر ديد بردش نماز

پدر داغ دل بود بر پاى جست * ببوسيد و بسترد رويش بدست

به دو گفت يزدان سپاس اى جوان * كه ديدم ترا شاد و روشن روان

ز من در دل آزار و تندى مدار * بكين خواستن هيچ كندى مدار

گرزم آن بد انديش بد خواه مرد * دل من ز فرزند خود تيره كرد

بد آيد بمردم ز كردار بد * بد آيد به روى بد از كار بد

پذيرفتم از كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان

كه چون من شوم شاد و پيروز بخت * سپارم ترا كشور و تاج و تخت

پرستش بهى بر كنم زين جهان * سپارم ترا تاج و تخت مهان

چنين پاسخش داد اسفنديار * كه خشنود بادا ز من شهريار

مرا آن بود تخت و تاج و سپاه * كه خشنود باشد جهاندار شاه

جهاندار داند كه بر دشت رزم * چو من ديدم افگنده روى گرزم

بدان مرد بد گوى گريان شدم * ز درد دل شاه بريان شدم

كنون آنچ بد بود از ما گذشت * غم رفته نزديك ما باد گشت

ازين پس چو من تيغ را بركشم * وزين كوه پايه سر اندر كشم

نه ارجاسپ مانم نه خاقان چين * نه كهرم نه خلّخ نه توران زمين

چو لشكر بدانست كاسفنديار * ز بند گران رست و بد روزگار

برفتند يك سر گروها گروه * بپيش جهاندار بر تيغ كوه

بزرگان فرزانه و خويش اوى * نهادند سر بر زمين پيش اوى

چنين گفت نيك اختر اسفنديار * كه اى نامداران خنجرگزار

همه تيغ زهر آبگون بركشيد * يكايك در آييد و دشمن كشيد

بزرگان برو خواندند آفرين * كه ما را توى افسر و تيغ كين

همه پيش تو جان گروگان كنيم * بديدار تو رامش جان كنيم

همه شب همى لشكر آراستند * همى جوشن و تيغ پيراستند

پدر نيز با فرّخ اسفنديار * همى راز گفت از بد روزگار

ز خون جوانان پرخاش جوى * برخ بر نهاد از دو ديده دو جوى

كه بودند كشته بران رزمگاه * بسر بر ز خون و ز آهن كلاه

همان شب خبر نزد ارجاسپ شد * كه فرزند نزديك گشتاسپ شد

بره بر فراوان طلايه بكشت * كسى كو نشد كشته بنمود پشت

غمى گشت و پر مايگان را بخواند * بسى پيش كهرم سخنها براند

كه ما را جزين بود در جنگ راى * بدانگه كه لشكر بيامد ز جاى

همى گفتم آن ديو را گر به بند * بيابيم گيتى شود بىگزند

بگيرم سر گاه ايران زمين * بهر مرز بر ما كنند آفرين

كنون چون گشاده شد آن ديو زاد * بچنگست ما را غم و سرد باد

ز تركان كسى نيست همتاى اوى * كه گيرد برزم اندرون جاى اوى

كنون با دلى شاد و پيروز بخت * بتوران خراميم با تاج و تخت