شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٣

[ ديدن اسفنديار برادر خود فرشيدورد ]

ز گفت گرزم آنچ بر ما رسيد * نديدست هرگز كسى نه شنيد

به درد من اكنون تو خرسند باش * بگيتى درخت برومند باش

كه من رفتنىام بديگر سراى * تو بايد كه باشى هميشه بجاى

چو رفتم ز گيتى مرا ياد دار * ببخشش روان مرا شاد دار

تو پدرود باش اى جهان پهلوان * كه جاويد بادى و روشن روان

بگفت اين و رخسارگان كرد زرد * شد آن نامور شاه فرشيد ورد

بزد دست بر جامه اسفنديار * همه پرنيان بر تنش گشت خار

همى گفت كاى پاك برتر خداى * بنيكى تو باشى مرا رهنماى

كه پيش آورم كين فرشيدورد * بر انگيزم از رود و ز كوه گرد

بريزم ز تن خون ارجاسپ را * شكيبا كنم جان لهراسپ را

برادرش را مرده بر زين نهاد * دلى پر ز كينه لبى پر ز باد

ز هامون بيامد بكوه بلند * برادرش بسته بر اسپ سمند

همى گفت كاكنون چه سازم ترا * يكى دخمه چون بر فرازم ترا

نه چيزست با من نه سيم و نه زر * نه خشت و نه آب و نه ديوارگر

به زير درختى كه بد سايه دار * نهادش بدان جايگه نامدار

برآهيخت خفتان جنگ از تنش * كفن كرد دستار و پيراهنش

و زان جا بيامد بدان جايگاه * كجا شاه گشتاسپ گم كرد راه

بسى مرد ز ايرانيان كشته ديد * شده خاك و ريگ از جهان ناپديد

همى زار بگريست بر كشتگان * پر از درد دل شد ازان خستگان

بجايى كجا كرده بودند رزم * به چشم آمدش زرد روى گرزم

بنزديك او اسپش افگنده بود * برو خاك چندى پراگنده بود

چنين گفت با كشته اسفنديار * كه اى مرد نادان بد روزگار

نگه كن كه داناى ايران چه گفت * بدانگه كه بگشاد راز از نهفت

كه دشمن كه دانا بود به ز دوست * ابا دشمن و دوست دانش نكوست

برانديشد آن كس كه دانا بود * بكارى كه به روى توانا بود

ز چيزى كه افتد بران ناتوان * بجستنش رنجه ندارد روان

از ايران همى جاى من خواستى * برافگندى اندر جهان كاستى

ببردى ازين پادشاهى فروغ * همى چاره جستى بگفت دروغ

بدين رزم خونى كه شد ريخته * تو باشى بدان گيتى آويخته

و زان دشت گريان سر اندر كشيد * بانبوه گردان تركان رسيد

سپه ديد بر هفت فرسنگ دشت * كزيشان همى آسمان تيره گشت

يكى كنده كرده بگرد اندرون * بپهناى پرتاب تيرى فزون

ز كنده به صد چاره اندر گذشت * عنان را نهاده بران سوى دشت

طلايه ز تركان چو هشتاد مرد * همى گشت بر گرد دشت نبرد

برآهيخت شمشير و اندر نهاد * همى كرد از رزم گشتاسپ ياد

بيفگند زيشان فراوان به راه * و زان جايگه رفت نزديك شاه