شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٢

[ ديدن اسفنديار برادر خود فرشيدورد ]

چنين گفت كاين هديهاى گرزم * منش پست بادش ببزم و برزم

بگرمابه شد با تن دردمند * ز زنجير فرسوده و مستمند

چو آمد بدر پس گو نامدار * رخش بود همچون گل اندر بهار

يكى جوشن خسروانى بخواست * همان جامهء پهلوانى بخواست

بفرمود كان بارهء گام زن * بياريد و آن ترگ و شمشير من

چو چشمش بران تيز رو برفتاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد

همى گفت گر من گنه كرده‌ام * ازينسان ببند اندر آزرده‌ام

چه كرد اين چمان بارهء بربرى * چه بايست كردن بدين لاغرى

بشوييد و او را بىآهو كنيد * به خوردن تنش را بنيرو كنيد

فرستاد كس نزد آهنگران * هرانكس كه استاد بود اندران

برفتند و چندى زره خواستند * سليحش يكايك بپيراستند

چو شب شد چو آهرمن كينه خواه * خروش جرس خاست از بارگاه

بران بارهء پهلوى برنشست * يكى تيغ هندى گرفته بدست

چو نوشاذر و بهمن و مهر نوش * برفتند يك سر پر از جنگ و جوش

ورا راهبر پيش جاماسپ بود * كه دستور فرخنده گشتاسپ بود

ازان بارهء دژ چو بيرون شدند * سواران جنگى بهامون شدند

سپهبد سوى آسمان كرد روى * چنين گفت كاى داور راستگوى

توى آفريننده و كامگار * فروزندهء جان اسفنديار

تو دانى كه از خون فرشيدورد * دلم گشت پر درد و رخساره زرد

گر ايدونك پيروز گردم بجنگ * كنم روى گيتى بر ارجاسپ تنگ

بخواهم ازو كين لهراسپ شاه * همان كين چندين سر بىگناه

برادر جهان بين من سى و هشت * كه از خونشان لعل شد خاك دشت

پذيرفتم از داور دادگر * كه كينه نگيرم ز بند پدر

بگيتى صد آتشكده نو كنم * جهان از ستمگاره بىخو كنم

نبيند كسى پاى من بر بساط * مگر در بيابان كنم صد رباط

بشخّى كه كرگس برو نگذرد * به دو گور و نخچير پى نسپرد

كنم چاه آب اندرو صد هزار * توانگر كنم مردم خيش كار

همه بىرهان را بدين آورم * سر جادوان بر زمين آورم

بگفت اين و برگاشت اسپ نبرد * بيامد بنزديك فرشيدورد

و را از بر جامه بر خفته ديد * تن خسته در جامه بنهفته ديد

ز ديده بباريد چندان سرشك * كه با درد او آشنا شد پزشك

به دو گفت كاى شاه پرخاش جوى * ترا اين گزند از كه آمد به روى

كزو كين تو باز خواهم بجنگ * اگر شير جنگيست او گر پلنگ

چنين داد پاسخ كه اى پهلوان * ز گشتاسپم من خليده روان

چو پاى ترا او نكردى ببند * ز تركان بما نامدى اين گزند

همان شاه لهراسپ با پير سر * همه بلخ ازو گشت زير و زبر