شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨١

[ رفتن جاماسپ به ديدن اسفنديار ]

بر انديش كاين پير لهراسپ را * پرستنده و باب گشتاسپ را

پسر به كه جويد همى كين اوى * كه تخت پدر داشت و آيين اوى

به دو گفت ار ايدونك كين نيا * نجويى ندارى بدل كيميا

هماى خردمند و به آفريد * كه باد هوا روى ايشان نديد

بتركان اسيرند و با درد و داغ * پياده دوان رنگ رخ چون چراغ

چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه من بسته بودم چنين زار و خوار

نكردند زيشان ز من هيچ ياد * نه برزد كس از بهر من سرد باد

چه گويى بپاسخ كه روزى هماى * ز من كرد ياد اندرين تنگ جاى

دگر نيز پر مايه به آفريد * كه گفتى مرا در جهان خود نديد

به دو گفت جاماسپ كاى پهلوان * پدرت از جهان تيره دارد روان

بكوه اندرست اين زمان با سران * دو ديده پر از آب و لب ناچران

سپاهى ز تركان بگرد اندرش * همانا نبينى سر و افسرش

نيايد پسند جهان آفرين * كه تو دل بپيچى ز مهر و ز دين

برادر كه بد مر ترا سى و هشت * ازان پنج ماند و دگر در گذشت

چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه چندين برادر بدم نامدار

همه شاد با رامش و من ببند * نكردند ياد از من مستمند

اگر من كنون كين بسيچم چه سود * كزيشان بر آورد بد خواه دود

چو جاماسپ زين گونه پاسخ شنود * دلش گشت از درد پر داغ و دود

همى بود بر پاى و دل پر ز خشم * بزارى همى راند آب از دو چشم

به دو گفت كاى پهلوان جهان * اگر تيره گردد دلت با روان

چه گويى كنون كار فرشيدورد * كه بود از تو همواره با داغ و درد

بهر سو كه بودى برزم و ببزم * پر از درد و نفرين بدى بر گرزم

پر از خشم شمشير ديدم تنش * دريده برو مغفر و جوشنش

همى زار مى بگسلد جان اوى * ببخشاى بر چشم گريان اوى

چو آواز دادش ز فرشيدورد * دلش گشت پر خون و جان پر ز درد

چو باز آمدش دل بجاماسپ گفت * كه اين بد چرا داشتى در نهفت

بفرماى كاهنگران آورند * چو سوهان و پتك گران آورند

بياورد جاماسپ آهنگران * چو سندان پولاد و پتك گران

بسودند زنجير و مسمار و غل * همان بند رومى بكردار پل

چو شد دير بر سودن بستگى * ببد تنگ دل بسته از خستگى

بآهنگران گفت كاى شوربخت * ببندى و بسته ندانى گسخت

همى گفت من بند آن شهريار * نكردم بپيش خردمند خوار

بپيچيد تن را و بر پاى جست * غمى شد بپابند يازيد دست

بياهيخت پاى و بپيچيد دست * همه بند و زنجير برهم شكست

چو بگسست زنجير بىتوش گشت * بيفتاد از درد و بيهوش گشت

ستاره شمر كان شگفتى بديد * بران تاج دار آفرين گستريد

چو آمد به هوش آن گو زورمند * همى پيش بنهاد و زنجير و بند