شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨٠

[ رفتن جاماسپ به ديدن اسفنديار ]

[ رفتن جاماسپ به ديدن اسفنديار ]

[ رفتن جاماسپ به ديدن اسفنديار ]

يكى مايه ور پور اسفنديار * كه نوش آذرش خواندى شهريار

بران بام دژ بود و چشمش به راه * بدان تا كى آيد ز ايران سپاه

پدر را بگويد چو بيند كسى * به بالاى دژ در نماند بسى

چو جاماسپ را ديد پويان به راه * بسر بر يكى نغز توزى كلاه

چنين گفت كامد ز توران سوار * بپويم بگويم باسفنديار

فرود آمد از بارهء دژ دوان * چنين گفت كاى نامور پهلوان

سوارى همى بينم از ديده‌گاه * كلاهى بسر بر نهاده سياه

شوم باز بينم كه گشتاسپيست * و گر كينه جويست و ارجاسپيست

اگر ترك باشد ببرّم سرش * به خاك افكنم نابسوده برش

چنين گفت پر مايه اسفنديار * كه راه گذر كى بود بىسوار

همانا كز ايران يكى لشكرى * سوى ما بيامد به پيغمبرى

كلاهى بسر بر نهاده دو پر * ز بيم سواران پرخاشخر

چو بشنيد نوش آذر از پهلوان * بيامد بران بارهء دژ دوان

چو جاماسپ تنگ اندر آمد ز راه * هم از باره دانست فرزند شاه

بيامد بنزديك فرّخ پدر * كه فرخنده جاماسپ آمد بدر

بفرمود تا دژ گشادند باز * در آمد خردمند و بردش نماز

بدادش درود پدر سر بسر * پيامى كه آورده بود در بدر

چنين پاسخ آورد اسفنديار * كه اى از خرد در جهان يادگار

خردمند و كنداور و سرفراز * چرا بسته را برد بايد نماز

كسى را كه بر دست و پاى آهنست * نه مردم نژادست كآهرمنست

درود شهنشاه ايران دهى * ز دانش ندارد دلت آگهى

درودم ز ارجاسپ آمد كنون * كز ايران همى دست شويد به خون

مرا بند كردند بر بىگناه * همانا گه رزم فرزند شاه

چنين بود پاداش رنج مرا * بآهن بياراست گنج مرا

كنون همچنين بسته بايد تنم * بيزدان گواى منست آهنم

كه بر من ز گشتاسپ بيداد بود * ز گفت گرزم اهرمن شاد بود

مبادا كه اين بد فرامش كنم * روان را بگفتار بيهش كنم

به دو گفت جاماسپ كاى راستگوى * جهانگير و كنداور و نيك خوى

دلت گر چنين از پدر خيره گشت * نگر بخت اين پادشا تيره گشت

چو لهراسپ شاه آن پرستنده مرد * كه تركان بكشتندش اندر نبرد

همان هيربد نيز يزدان پرست * كه بودند با زند و استا بدست

بكشتند هشتاد از موبدان * پرستنده و پاك دل و بخردان

ز خونشان بنوشآذر آذر بمرد * چنين بد كنش خوار نتوان شمرد

ز بهر نيا دل پر از درد كن * بر آشوب و رخسارگان زرد كن

ز كين يا ز دين گر نجنبى ز جاى * نباشى پسنديدهء رهنماى

چنين داد پاسخ كه اى نيك نام * بلند اختر و گرد و جوينده كام