شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٨

[ رفتن كنيزكان رودابه به ديدن زال زر ]

پرى روى دندان بلب بر نهاد * مكن گفت ازين گونه از شاه ياد

شه نيمروز ست فرزند سام * كه دستانش خوانند شاهان بنام

بگرد جهان گر بگردد سوار * ازين سان نبيند يكى نامدار

پرستنده با كودك ماه روى * بخنديد و گفتش كه چندين مگوى

كه ماهيست مهراب را در سراى * بيك سر ز شاه تو برتر بپاى

به بالاى ساج است و همرنگ عاج * يكى ايزدى بر سر از مشك تاج

دو نرگس دژم و دو ابرو بخم * ستون دو ابرو چو سيمين قلم

دهانش بتنگى دل مستمند * سر زلف چون حلقهء پاىبند

[ دو جادوش پر خواب و پر آب روى * پر از لاله رخسار و پر مشك موى ]

نفس را مگر بر لبش راه نيست * چنو در جهان نيز يك ماه نيست

[ پرستندگان هر يكى آشكار * همى كرد وصف رخ آن نگار ]

[ بدين چاره تا آن لب لعل فام * كند آشنا با لب پور سام ]

[ چنين گفت با بندگان خوب چهر * كه با ماه خوبست رخشنده مهر ]

[ و ليكن به گفتن مگر روى نيست * بود كاب را ره بدين جوى نيست ]

[ دلاور كه پرهيز جويد ز جفت * بماند به آسانى اندر نهفت ]

[ بدان تاش دختر نباشد ز بن * نبايد شنيدنش ننگ سخن ]

[ چنين گفت مر جفت را باز نر * چو بر خايه بنشست و گسترد پر ]

[ كزين خايه گر مايه بيرون كنم * ز پشت پدر خايه بيرون كنم ]

از يشان چو برگشت خندان غلام * بپرسيد از و نامور پور سام

كه با تو چه گفت آن كه خندان شدى * گشاده لب و سيم دندان شدى

بگفت آنچه بشنيد با پهلوان * ز شادى دل پهلوان شد جوان

چنين گفت با ريدك ماه روى * كه رو مر پرستندگان را بگوى

كه از گلستان يك زمان مگذريد * مگر با گل از باغ گوهر بريد

درم خواست و دينار و گوهر ز گنج * گرانمايه ديباى زربفت پنج

بفرمود كين نزد ايشان بريد * كسى را مگوييد و پنهان بريد

نبايد شدن رويشان سوى كاخ باز * بدان تا پيامى فرستم براز

برفتند زى ماه رخسار پنج * ابا گرم گفتار و دينار و گنج

بديشان سپردند زر و گهر * پيام جهان پهلوان زال زر

پرستنده با ماه ديدار گفت * كه هرگز نماند سخن در نهفت

مگر آنكه باشد ميان دو تن * سه تن نانهانست و چار انجمن

بگوى اى خردمند پاكيزه راى * سخن گر برازست با ما سراى

پرستنده گفتند يك با دگر * كه آمد بدام اندرون شير نر

[ كنون كار رودابه و كام زال * بجاى آمد و اين بود نيك فال ]

بيامد سيه چشم گنجور شاه * كه بود اندر آن كار دستور شاه

سخن هر چه بشنيد از آن دلنواز * همى گفت پيش سپهبد براز

سپهبد خراميد تا گلستان * بر امّيد خورشيد كابلستان

پرى روى گلرخ بتان طراز * برفتند و بردند پيشش نماز