شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٧٨

[ كشته شدن گشتاسپ از ارجاسپ ]

ز دريا به دريا سپه گستريد * كه جايى كسى روى هامون نديد

دو لشكر چو تنگ اندر آمد بگرد * زمين شد سياه و هوا لاژورد

چو هر دو سپه بركشيدند صف * همه نيزه و تيغ و ژوپين به كف

ابر ميمنه شاه فرشيد ورد * كه با شير درّنده جستى نبرد

ابر ميسره گرد بستور بود * كه شاه گه رزم چون كوه بود

جهاندار گشتاسپ در قبلگاه * همى كرد هر سو بلشكر نگاه

و ز آن روى كندر ابر ميمنه * بيامد پس پشت او با بنه

سوى ميسره كهرم تيغ زن * بقلب اندر ارجاسپ با انجمن

بر آمد ز هر دو سپه بانگ كوس * زمين آهنين شد هوا آبنوس

تو گفتى كه گردون بپرّد همى * زمين از گرانى بدرّد همى

ز آواز اسپان و زخم تبر * همى كوه خارا بر آورد پر

همه دشت سر بود بىتن به خاك * سر گرز داران همه چاك چاك

درفشيدن تيغ و باران تير * خروش يلان بود با دار و گير

ستاره همى جست راه گريغ * سپه را همى نامدى جان دريغ

سر نيزه و گرز خم داده بود * همه دشت پر كشته افتاده بود

بسى كوفته زير باره درون * كفن سينهء شير و تابوت خون

تن بىسران و سر بىتنان * سواران چو پيلان كفك افگنان

پدر را نبود بر پسر جاى مهر * همى گشت زين گونه گردان سپهر

چو بگذشت زين سان سه روز و سه شب * ز بس بانگ اسپان و جنگ و جلب

سراسر چنان گشت آوردگاه * كه از جوش خون لعل شد روى ماه

ابا كهرم تيغ زن در نبرد * بر آويخت ناگاه فرشيد ورد

ز كهرم مران شاه تن خسته شد * بجان گر چه از دست او رسته شد

از ايران سواران پرخاش جوى * چنان خسته بردند از پيش اوى

فراوان ز ايرانيان كشته شد * ز خون يلان كشور آغشته شد

پسر بود گشتاسپ را سى و هشت * دليران كوه و سواران دشت

بكشتند يك سر بران رزمگاه * بيكبارگى تيره شد بخت شاه

[ كشته شدن گشتاسپ از ارجاسپ ]

[ كشته شدن گشتاسپ از ارجاسپ ]

سر انجام گشتاسپ بنمود پشت * بدانگه كه شد روزگارش درشت

پس اندر دو منزل همى تاختند * مر او را گرفتن همى ساختند

يكى كوه پيش آمدش پر گيا * به دو اندرون چشمه و آسيا

كه برگرد آن كوه يك راه بود * و ز آن راه گشتاسپ آگاه بود

جهاندار گشتاسپ و يك سر سپاه * سوى كوه رفتند ز آوردگاه

چو ارجاسپ با لشكر آنجا رسيد * بگرديد و بر كوه راهى نديد

گرفتند گرد اندرش چار سوى * چو بيچاره شد شاه آزاده خوى

از آن كوهسار آتش افروختند * بدان خاره بر خار مى سوختند

همى كشت هر مهترى بارگى * نهادند دلها به بيچارگى

چو لشكر چنان گردشان برگرفت * كى خوش منش دست بر سر گرفت