شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٧٦

[ آمدن سپاه ارجاسپ به بلخ و كشتن لهراسب ]

بخوانم سپاه پراگنده را * برافشانم اين گنج آگنده را

به دو گفت كهرم كه فرمان كنم * ز فرمان تو رامش جان كنم

چو خورشيد تيغ از ميان بركشيد * سپاه شب تيره شد ناپديد

بياورد كهرم ز توران سپاه * جهان گشت چون روى زنگى سياه

چو آمد بران مرز بگشاد دست * كسى را كه بد پيش آذر پرست

چو تركان رسيدند نزديك بلخ * گشاده زبان را بگفتار تلخ

ز كهرم چو لهراسپ آگاه شد * غمى گشت و با رنج همراه شد

بيزدان چنين گفت كاى كردگار * توى برتر از گردش روزگار

توانا و دانا و پاينده‌اى * خداوند خورشيد تابنده‌اى

نگهدار دين و تن و هوش من * همان نيروى جان و گر توش من

كه من بنده بر دست ايشان تباه * نگردم توى پشت و فرياد خواه

ببلخ اندرون نامدارى نبود * و ز آن گرز داران سوارى نبود

بيامد ز بازار مردى هزار * چنانچون بود از در كارزار

چو توران سپاه اندر آمد بتنگ * بپوشيد لهراسپ خفتان جنگ

ز جاى پرستش بآوردگاه * بيامد بسر بر كيانى كلاه

بپيرى بغرّيد چون پيل مست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست

بهر حمله‌يى جادوى زان سران * سپردى زمين را بگرز گران

همى گفت هر كس كه اين نامدار * نباشد جز از گرد اسفنديار

بهر سو كه باره بر انگيختى * همى خاك با خون بر آميختى

هر انكس كه آواز او يافتى * بتنش اندرون زهره بشكافتى

بتركان چنين گفت كهرم كه چنگ * ميازيد با او يكايك بجنگ

بكوشيد و اندر ميانش آوريد * خروش هژبر ژيان آوريد

بر آمد چكاچاك زخم تبر * خروش سواران پرخاشخر

چو لهراسپ اندر ميانه بماند * به بيچارگى نام يزدان بخواند

ز پيرى و از تابش آفتاب * غمى گشت و بخت اندر آمد بخواب

جهان ديده از تير تركان بخست * نگونسار شد مرد يزدان پرست

به خاك اندر آمد سر تاج دار * برو انجمن شد فراوان سوار

بكردند چاك آن بر و جوشنش * بشمشير شد پاره پاره تنش

همى نوسواريش پنداشتند * چو خود از سر شاه برداشتند

رخى لعل ديدند و كافور موى * از آهن سياه آن بهشتيش روى

بماندند يك سر ازو در شگفت * كه اين پير شمشير چون بر گرفت

كزين گونه اسفنديار آمدى * سپه را برين دشت كار آمدى

بدين اندكى ما چرا آمديم * همى بىگله در چرا آمديم

بتركان چنين گفت كهرم كه كار * همين بودمان رنج در كارزار

كه اين نامور شاه لهراسپ است * كه پوزش جهاندار گشتاسپ است

جهاندار با فر يزدان بود * همه كار او رزم و ميدان بود

جز اين نيز كاين خود پرستنده بود * دل از تاج و ز تخت بركنده بود