شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٧٣

[ رفتن گشتاسپ به سيستان و سپاه آراستن ارجاسپ بار ديگر ]

بجان تو اى شاه گر بد بدل * گمان برده‌ام پس سرم برگسل

و ليكن تو شاهى و فرمان تراست * تراام من و بند و زندان تراست

كنون بند فرما و گر خواه كش * مرا دل درستست و آهسته هش

سر خسروان گفت بند آوريد * مر او را ببنديد و زين مگذريد

بپيش آوريدند آهنگران * غل و بند و زنجيرهاى گران

در ان انجمن كس به خواهش زبان * نجنبيد بر شهريار جهان

ببستند او را سر و دست و پاى * بپيش جهاندار گيهان خداى

چنانش ببستند پاى استوار * كه هر كش همى ديد بگريست زار

چو كردند زنجير در گردنش * بفرمود بسته بدر بردنش

بياريد گفتا يكى پيل نر * دونده پرنده چو مرغى بپر

فراز آوريدند پيلى چو نيل * مر او را ببستند بر پشت پيل

چو بردنش از پيش فرخ پدر * دو ديده پر از آب و رخساره تر

فرستاد سوى دژ گنبدان * گرفته پس و پيش اسپهبدان

پر از درد بردند بر كوهسار * ستون آوريدند ز آهن چهار

بكرده ستونها بزرگ آهنين * سر اندر هوا و بن اندر زمين

مر او را برانجا ببستند سخت * ز تختش بيفگند و برگشت بخت

نگهبان او كرد پس اند مرد * گو پهلوان زاده با داغ و درد

بدان تنگى اندر همى زيستى * زمان تا زمان زار بگريستى

بر آمد بسى روزگاران بدوى * كه خسرو سوى سيستان كرد روى

كه آنجا كند زند و استا روا * كند موبدان را بدانجا گوا

چو آنجا رسيد آن گرانمايه شاه * پذيره شدش پهلوان سپاه

شه نيمروز آنك رستمش نام * سوار جهان ديده همتاى سام

ابا پير دستان كه بودش پدر * ابا مهتران و گزينان در

بشادى پذيره شدندش به راه * ازو شادمان گشت فرخنده شاه

بزاولش بردند مهمان خويش * همه بنده‌وار ايستادند پيش

وزو زند و كشتى بياموختند * ببستند و آذر بر افروختند

بر آمد برين ميهمانى دو سال * همى خورد گشتاسپ با پور زال

بهر جا كجا شهرياران بودند * از آن كار گشتاسپ آگه شدند

كه او مر سر پهلوان را ببست * تن پيل وارش بآهن بخست

بزاولستان شد بپيغمبرى * كه نفرين كند بر بت آزرى

بگشتند يك سر ز فرمان شاه * بهم برشكستند پيمان شاه

چو آگاهى آمد ببهمن كه شاه * ببستست آن شير را بىگناه

نبرده گزينان اسفنديار * ازانجا برفتند تيمار دار

همى داشتند از سپه دست باز * پس اندر گرفتند راه دراز

بپيش گو اسفنديار آمدند * كيان زادگان شير وار آمدند

پدر را برامش همى داشتند * بزندانش تنها بنگذاشتند