شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٧٢

[ بند كردن گشتاسپ اسفنديار را ]

تو دانى كه خشم پدر بر پسر * به از جور مهتر پسر بر پدر

ببايدت رفتن چنينست روى * كه هرچ او كند پادشاهست اوى

برين بر نهادند و گشتند باز * فرستاده و پور خسرو نياز

يكى جاى خويش فرود آوريد * به كف بر گرفتند هر دو نبيد

بپيشش همى عود مى سوختند * تو گفتى همى آتش افروختند

دگر روز بنشست بر تخت خويش * ز لشكر بيامد فراوان بپيش

همه لشكرش را ببهمن سپرد * و ز انجا خراميد با چند گرد

بيامد بدرگاه آزاده شاه * كمر بسته و بر نهاده كلاه

[ بند كردن گشتاسپ اسفنديار را ]

[ بند كردن گشتاسپ اسفنديار را ]

چو آگاه شد شاه كامد پسر * كلاه كيان بر نهاده بسر

مهان و كهان را همه خواند پيش * همه زند و استا بنزديك خويش

همه موبدان را بكرسى نشاند * پس آن خسرو تيغ زن را بخواند

بيامد گو و دست كرده بكش * بپيش پدر شد پرستارفش

شه خسروان گفت با موبدان * بدان راد مردان و اسپهبدان

چه گوييد گفتا كه آزاده‌ايد * به سختى همه پرورش داده‌ايد

بگيتى كسى را كه باشد پسر * به دو شاد باشد دل تاجور

بهنگام شيرش بدايه دهد * يكى تاج زرّينش بر سر نهد

همى داردش تا شود چيره دست * بياموزدش خوردن و بر نشست

بسى رنج بيند گرانمايه مرد * سوارى كندش آزموده نبرد

چو آزاده را ره به مردى رسد * چنان زر كه از كان بزردى رسد

مر او را بجويد چو جويندگان * ورا بيش گويند گويندگان

سوارى شود نيك و پيروز و رزم * سر انجمنها برزم و ببزم

چو نيرو كند با سر و يال و شاخ * پدر پير گشته نشسته بكاخ

جهان را كند يك سره زو تهى * نباشد سزاوار تخت مهى

ندارد پدر جز يكى نام تخت * نشسته در ايوان نگهبان رخت

پسر را جهان و درفش و سپاه * پدر را يكى تاج و زرين كلاه

نباشد بران پور همداستان * پسندند گردان چنين داستان

ز بهر يكى تاج و افسر پسر * تن باب را دور خواهد ز سر

كند با سپاهش پس آهنگ اوى * نهاده دلش تيز بر چنگ اوى

چه گوييد پيران كه با اين پسر * چه نيكو بود كار كردن پدر

گزينانش گفتند كاى شهريار * نيايد خود اين هرگز اندر شمار

پدر زنده و پور جوياى گاه * ازين خام تر نيز كارى مخواه

جهاندار گفتا كه اينك پسر * كه آهنگ دارد بجاى پدر

و ليكن من او را بچوبى زنم * كه گيرند عبرت همه بر زنم

ببندم چنانش سزاوار پس * ببندى كه كس را نبستست كس

پسر گفت كاى شاه آزاده خوى * مرا مرگ تو كى كند آرزوى

ندانم گناهى من اى شهريار * كه كردستم اندر همه روزگار