شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٧١

[ آمدن جاماسپ نزد اسفنديار ]

كه كارى بزرگست پيش اندرا * تو پايى همى اين همه كشورا

يكى كار اكنون همى بايدا * كه بىتو چنين كار بر نايدا

نوشته نوشتش يكى استوار * كه اى نامور فرّخ اسفنديار

فرستادم اين پير جاماسپ را * كه دستور بد شاه لهراسپ را

چو او را ببينى ميان را ببند * ابا او بيا بر ستور نوند

اگر خفته‌اى زود برجه بپاى * و گر خود بپايى زمانى مپاى

خردمند شد نامهء شاه برد * به تازنده كوه و بيابان سپرد

بدان روزگار اندر اسفنديار * بدشت اندرون بد ز بهر شكار

از آن دشت آواز كردش كسى * كه جاماسپ را كرد خسرو گسى

چو آن بانگ بشنيد آمد شگفت * بپيچيد و خنديدن اندر گرفت

پسر بود او را گزيده چهار * همه رزم جوى و همه نيزه دار

يكى نام بهمن دوم مهر نوش * سيم نام او بد دلافروز طوش

چهارم بدش نام نوشاذرا * نهادى كجا گنبد آذرا

بشاه جهان گفت بهمن پسر * كه تا جاودان سبز بادات سر

يكى ژرف خنده بخنديد شاه * نيابم همى اندرين هيچ راه

به دو گفت پورا بدين روزگار * كس آيد مرا از در شهريار

كه آواز بشنيدم از ناگهان * بترسم كه از گفتهء بىرهان

ز من خسرو آزار دارد همى * دلش از رهى بار دارد همى

گرانمايه فرزند گفتا چرا * چه كردى تو با خسرو كشورا

سر شهريارانش گفت اى پسر * ندانم گناهى بجاى پدر

مگر آنك تا دين بياموختم * همى در جهان آتش افروختم

جهان ويژه كردم ببرّنده تيغ * چرا دارد از من دل شاه ميغ

همانا دلش ديو بفريفتست * كه بر كشتن من بياشيفتست

همى تا بدين اندرون بود شاه * پديد آمد از دور گرد سياه

چراغ جهان بود دستور شاه * فرستادهء شاه زى پور شاه

چو از دور ديدش ز كهسار گرد * بدانست كامد فرستاده مرد

پذيره شدش گرد فرزند شاه * همى بود تا او بيامد ز راه

ز بارهء چمنده فرود آمدند * گو و پير هر دو پياده شدند

بپرسيد ازو فرّخ اسفنديار * كه چونست شاه آن گو نامدار

خردمند گفتا درستست و شاد * برش را ببوسيد و نامه بداد

درست از همه كارش آگاه كرد * كه مر شاه را ديو بىراه كرد

خردمند را گفتش اسفنديار * چه بينى مرا اندرين روى كار

گر ايدونك با تو بيايم بدر * نه نيكو كند كار با من پدر

ور ايدونك نايم بفرمانبرى * برون كرده باشم سر از كهترى

يكى چاره ساز اى خردمند پير * نبايد چنين ماند بر خيره خير

خردمند گفت اى شه پهلوان * بدانندگى پيرو و بختت جوان