شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٧

[ رفتن كنيزكان رودابه به ديدن زال زر ]

و ز ان پس به چشم و به روى دژم * بابرو ز خشم اندر آورد خم

چنين گفت كين خام پيكارتان * شنيدن نيرزيد گفتارتان

نه قيصر بخواهم نه فغفور چين * نه از تاج داران ايران زمين

به بالاى من پور سامست زال * ابا بازوى شير و با برز و يال

گرش پير خوانى همى گر جوان * مرا او بجاى تنست و روان

[ مرا مهر او دل نديده گزيد * همان دوستى از شنيده گزيد ]

[ برو مهربانم نه بر روى و موى * بسوى هنر گشتمش مهر جوى ]

پرستنده آگه شد از راز او * چو بشنيد دل خسته آواز او

بآواز گفتند ما بنده‌ايم * بدل مهربان و پرستنده‌ايم

نگه كن كنون تا چه فرمان دهى * نيايد ز فرمان تو جز بهى

[ يكى گفت زيشان كه اى سرو بن * نگر تا نداند كسى اين سخن ]

اگر جادويى بايد آموختن * ببند و فسون چشمها دوختن

بپرّيم با مرغ و جادو شويم * بپوئيم و در چاره آهو شويم

[ مگر شاه را نزد ماه آوريم * بنزديك او پايگاه آوريم ]

لب سرخ رودابه پر خنده كرد * رخان معصفر سوى بنده كرد

كه اين گفته را گر شوى كار بند * درختى برومند كارى بلند

كه هر روز ياقوت بار آورد * برش تازيان بر كنار آورد

[ رفتن كنيزكان رودابه به ديدن زال زر ]

[ رفتن كنيزكان رودابه به ديدن زال زر ]

پرستنده برخاست از پيش اوى * بدان چاره بىچاره بنهاد روى

بديباى رومى بياراستند * سر زلف بر گل بپيراستند

برفتند هر پنج تا رودبار * ز هر بوى و رنگى چو خرّم بهار

مه فرودين و سر سال بود * لب رود لشكرگه زال بود

همى گل چدند از لب رودبار * رخان چون گلستان و گل در كنار

نگه كرد دستان ز تخت بلند * بپرسيد كين گل پرستان كيند

چنين گفت گوينده با پهلوان * كه از كاخ مهراب روشن روان

پرستندگان را سوى گلستان * فرستد همى ماه كابلستان

بنزد پرى چهرگان رفت زال * كمان خواست از ترك و بفراخت يال

پياده همى رفت جويان شكار * خشيشار ديد اندر آن رودبار

[ كمان ترك گلرخ بزه بر نهاد * بدست جهان پهلوان در نهاد ]

نگه كرد تا مرغ برخاست ز آب * يكى تير بنداخت اندر شتاب

ز پروازش آورد گردان فرود * چكان خون و وشّى شده آب رود

[ به ترك آنگهى گفت زان سو گذر * بياور تو آن مرغ افگنده پر ]

[ بكشتى گذر كرد ترك سترگ * خراميد نزد پرستنده ترك

پرستنده پرسيد كاى پهلوان * سخن گوى و بگشاى شيرين زبان

كه اين شير بازو گو پيل تن * چه مردست و شاه كدام انجمن

كه بگشاد زين گونه تير از كمان * چه سنجد بپيش اندرش بدگمان

نديديم زيبنده‌تر زين سوار * بتير و كمان بر چنين كامگار