شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦٩

[ فرستادن گشتاسپ اسفنديار را به همهء كشور و كيش به گرفتن ايشان از او ]

[ فرستادن گشتاسپ اسفنديار را به همهء كشور و كيش به گرفتن ايشان از او ]

[ فرستادن گشتاسپ اسفنديار را به همهء كشور و كيش به گرفتن ايشان از او ]

كى نامبردار زان روزگار * نشست از برگاه آن شهريار

گزينان لشكرش را بار داد * بزرگان و شاهان مهتر نژاد

ز پيش اندر آمد گو اسفنديار * بدست اندرون گرزهء گاو سار

نهاده بسر بر كيانى كلاه * به زير كلاهش همى تافت ماه

باستاد در پيش او شير فش * سر افگنده و دست كرده بكش

چو شاه جهان روى او را بديد * ز جان و جهانش بدل برگزيد

به دو گفت شاه اى يل اسفنديار * همى آرزو بايدت كارزار

يل تيغ زن گفت فرمان تراست * كه تو شهريارى و گيهان تراست

كى نامور تاج زرّينش داد * در گنجها را بروبر گشاد

همه كار ايران مر او را سپرد * كه او را بدى پهلوى دستبرد

درفشان به دو داد و گنج و سپاه * هنوزت نبد گفت هنگام گاه

برو گفت و پا را بدين اندر آر * همه كشورت را بدين اندر آر

بشد تيغ زن گرد كُش پور شاه * بگرديد بر كشورش با سپاه

بروم و بهندوستان بر گذشت * ز دريا و تاريكى اندر گذشت

شه روم و هندوستان و يمن * همه نامه كردند بر تهمتن

وزو دين گزارش همى خواستند * مرين دين به را بياراستند

گزارش همى كرد اسفنديار * بفرمان يزدان همى بست كار

چو آگه شدند از نكو دين اوى * گرفتند آن راه و آيين اوى

بتان از سر كوه ميسوختند * بجاى بت آذر بر افروختند

همه نامه كردند زى شهريار * كه ما دين گرفتيم ز اسفنديار

ببستيم كشتى و بگرفت باژ * كنونت نشايد ز ما خواست باژ

كه ما راست گشتيم و ايزد پرست * كنون زند و استا سوى ما فرست

چو شه نامهء شهرياران بخواند * نشست از بر گاه و ياران بخواند

فرستاد زندى بهر كشورى * بهر نامدارى و هر مهترى

بفرمود تا نامور پهلوان * همى گشت هر سو بگرد جهان

بهر جا كه آن شاه بنهاد روى * بيامد پذيره كسى پيش اوى

همه كس مر او را بفرمان شدند * بدان در جهان پاك پنهان شدند

چو گيتى همه راست شد بر پدرش * گشاد از ميان باز زرّين كمرش

بشادى نشست از بر تخت و گاه * بياسود يك چند گه با سپاه

برادرش را خواند فرشيد ورد * سپاهى برون كرد مردان مرد

به دو داد و دينار دادش بسى * خراسان به دو داد و كردش گسى

چو يك چند گاهى بر آمد برين * جهان ويژه گشت از بد و پاك دين

فرسته فرستاد سوى پدر * كه اى نامور شاه پيروزگر

جهان ويژه كردم بدين خداى * بكشور بر افگنده سايهء هماى

كسى را بنيز از كسى بيم نه * بگيتى كسى بىزر و سيم نه

فروزنده گيتى بسان بهشت * جهان گشته آباد و هر جاى كشت