شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦٥

[ كشتن نستور و اسفنديار بيدرفش را ]

بران رنج و سختى بپرورديم * كنون چون برفتى بكه اسپرديم

ترا تا سپه داد لهراسپ شاه * وُ گشتاسپ را داد تخت و كلاه

همى لشكر و كشور آراستى * همى رزم را بآرزو خواستى

كنون كت بگيتى بر افروخت نام * شدى كشته و نارسيده بكام

شوم زى برادرت فرخنده شاه * فرود آى گويمش از خوب نگاه

كه از تو نه اين بُد سزاوار اوى * برو كينش از دشمنان باز جوى

زمانى برين سان همى بود دير * پس آن باره را اندر آورد زير

همى رفت با بانگ تا نزد شاه * كه بنشسته بود از بر رزمگاه

شه خسروان گفت كاى جان باب * چرا كردى اين ديدگان پر ز آب

كيان زاده گفت اى جهانگير شاه * نبينى كه بابم شد اكنون تباه

پس آنگاه گفت اى جهانگير شاه * برو كينهء باب من باز خواه

بماندست بابم بران خاك خشك * سيه ريش او پروريده بمشك

چو از پور بشنيد شاه اين سخن * سياهش ببد روز روشن ز بن

جهان بر جهانجوى تاريك شد * تن پيل واريش باريك شد

بياريد گفتا سياه مرا * نبردى قبا و كلاه مرا

كه امروز من از پى كين اوى * برانم ازين دشمنان خون بجوى

يكى آتش انگيزم اندر جهان * كز انجا بكيوان رسد دود آن

چو گردان بديدند كز رزمگاه * ازان تيره آوردگاه سپاه

كه خسرو بسيچيد آراستن * همى رفت خواهد بكين خواستن

نباشيم گفتند همداستان * كه شاهنشه آن كدخداى جهان

برزم اندر آيد بكين خواستن * چرا بايد اين لشكر آراستن

گرانمايه دستور گفتش بشاه * نبايدت رفتن بدان رزمگاه

ببستور ده بارهء بر نشست * مر او را سوى رزم دشمن فرست

كه او آورد باز كين پدر * ازان كش تو باز آورى خوبتر

[ كشتن نستور و اسفنديار بيدرفش را ]

[ كشتن نستور و اسفنديار بيدرفش را ]

به دو داد پس شاه بهزاد را * سيه جوشن و خود پولاد را

پُس شاه كشته ميان را ببست * سيه رنگ بهزاد را برنشست

خراميد تا رزمگاه سپاه * نشسته بران خوب رنگ سياه

بپيش صف دشمنان ايستاد * همى بركشيد از جگر سرد باد

منم گفت بستور پور زرير * پذيره نيايد مرا نرّه شير

كجا باشد آن جادوى بيدرفش * كه بر دست آن جمّشيدى درفش

چو پاسخ ندادند آزاد را * برانگيخت شبرنگ بهزاد را

بكشت از تگينان لشكر بسى * پذيره نيامد مر او را كسى

و ز ان سوى ديگر گو اسفنديار * همى كشتشان بىمر و بىشمار

چو سالار چين ديد بستور را * كيان زاده آن پهلوان پور را

بلشكر بگفت اين كه شايد بدن * كزين سان همى نيزه داند زدن

بكشت از تگينان من بىشمار * مگر گشت زنده زرير سوار